Coritiba Foot Ball Club is een Braziliaanse voetbalclub uit de stad Curitiba in de staat Paraná. De club werd op 12 oktober 1909 opgericht door Duitse immigranten en hun nakomelingen. Coritiba staat ook wel bekend als 'Coxa', hetgeen afgeleid is van de bijnaam voor haar supporters 'Coxa-Brancas' (witte dijen). Coritiba's belangrijkste titels en prijzen zijn het Braziliaans kampioenschap in 1985, het kampioenschap van de Série B in 2007 en 2010, 38 kampioenschappen van de staat Paraná en de winst in het 'Torneio do Povo' van 1973. Het thuisstadion is het in 1932 gebouwde Estádio Major Antônio Couto Pereira dat aan 37.182 supporters ruimte biedt. In 1972 werd in het noorden van Brazilië de club Itabaiana Coritiba FBC opgericht, die naar Coritiba vernoemd werd. De grootste rivaal van Coritiba is Atlético Paranaense, gevolgd door Paraná Clube.
Geschiedenis miniatuur|300px|De Império Alviverde voor Coritiba - CRB op 7 juli 2007
Oprichting Het jaar 1909 is belangrijk voor alle fans van Coritiba. In dat jaar was het Frederico Fritz Essenfelder die de leden van de 'Clube-Ginástico Teuto-Brasileiro' (de Duits-Braziliaanse Gymnastiek Vereniging) voor het eerst kennis liet maken met een voetbal. Een deel van de leden begon regelmatig wedstrijdjes te spelen en besloten uiteindelijk een voetbalclub op te richten, die 'Coritibano Football Club' moest gaan heten. Op de avond van 12 oktober 1909 werd de club in het oude Teatro Hauer opgericht.
Tijdens een vergadering op 21 april 1910 werd de clubnaam officieel veranderd naar 'Coritiba', de naam van de hoofdstad van Paraná in de oude spelling, om vergissingen met de societyclub 'Clube Coritibano' te voorkomen. Tijdens deze vergadering werd bovendien de eerste bestuursverkiezing gehouden, met de volgende uitslag:
Voorzitter: João Viana Seiler Vicevoorzitter: Arthur Hauer 1e Secretaris: José Júlio Franco 2e Secretaris: Leopoldo Obladen 1e Penningmeester: Walter Dietrich 2e Penningmeester: Alvim Hauer Aanvoerder: Fritz Essenfelder
De eerste wedstrijden Op 23 oktober 1909, elf dagen na de oprichting, speelde Coritiba haar eerste officiële wedstrijd. Een team van spoorwegmedewerkers uit het nabijgelegen Ponta Grossa stuurde Coritiba met een 1-0 nederlaag terug naar huis. Het team van Coritiba in deze eerste wedstrijd bestond uit: Arthur Hauer, Alfredo Labsch, Leopoldo Obladen, Robert Juchsch, Carlos Schlender, Fritz Essenfelder, Carl Maschke, Waldemar Hauer, Rudolf Kastrup, Adolpho Müller, Emílio Dietrich, Erothides Calberg en Arthur Iwersen.
De tweede wedstrijd vond plaats op 6 januari 1910, ook in Ponta Grossa en tegen dezelfde tegenstander. Dit keer werd het 1-1. Als tegenprestatie voor deze twee wedstrijden nodigde Coritiba haar tegenstander uit voor een wedstrijd in Curitiba. De eerste officiële wedstrijd ooit in Curitiba werd met 5-3 gewonnen door de thuis spelende ploeg.
Herkomst van de naam In het begin van de twintigste eeuw werd de naam van de hoofdstad van Paraná op twee verschillende manieren geschreven: Coritiba en Curityba. De meeste kranten en documenten uit die tijd gebruikten de naam Coritiba, en die werd dan ook aangenomen als de naam van de club. Ook de clubkleuren zijn op een geografische link gebaseerd: de kleuren wit en groen zijn de kleuren van de vlag van de staat Paraná.
Bijnaam De bijnaam van Coritiba is Coxa, afgeleid van coxa branca, hetgeen witte dij betekent. De naam werd ironisch genoeg in 1941 bedacht door de latere voorzitter van aartsrivaal Atlético Paranaense: Jofre Cabral e Silva. Tijdens de grote klassieker Coritiba - Atlético Paranaense (Atletiba) bleef deze opmerkingen maken naar Hans Egon Breyer, verdediger van Coritiba. Hij beschuldigde de speler van Duitse oorsprong van landverraad, verwijzend naar de oorlog in Europa. De toekomstig voorzitter sprak tijdens zijn relaas de volgende woorden: "Wie Braziliaan is zou voor Atlético moeten zijn! Coritiba heeft een Duitser in het team, Breyer, witte dij (coxa branca) daar!"Lance (2005), Coritiba - O orgulho de ser coxa branca, São Paulo: Lance, p.16 Hij bleef de speler de rest van de wedstrijd coxa branca noemen.
In het begin waren zowel de fans als Coritiba's voorzitter Couto Pereira niet erg blij met de bijnaam. Door de jaren heen contracteerde Coritiba echter spelers uit alle hoeken van het land en verloor het haar Duitse karakter. Hiermee werd 'coxa branca' van een licht racistische opmerking een soort link naar de wortels van de club, die ook door de supporters geëerd werd.
Het eerste kampioenschap In 1916 wint Coritiba haar eerste prijs. Coritiba zelf had de finale van het kampioenschap van de Associação Paranaense de Sports Athlético gewonnen en mocht daarmee voor het algehele kampioenschap van de staat uitkomen tegen Britânia, dat kampioen geworden was van de Liga Sportiva Paranaense. In deze tweede editie van het Campeonato Paranaense won Coritiba in haar eigen nieuwe stadion 'Parque Graciosa' met 2-1.
Actuele situatie In het afgelopen decennium heeft Coritiba vele hoogte- en dieptepunten beleefd. In 2005 degradeerde de ploeg, om twee jaar later kampioen te worden in de Série B. In 2008 had de club een goed seizoen, maar in 2009 werd de druk van het eeuwfeest te veel. Er werden geen prijzen gepakt en toen na afloop van het laatste duel bleek dat de club zelfs gedegradeerd was, braken er rellen uit in het stadion.
In 2010 verwachtte niemand veel van de club. Het stadion moest beter beveiligd worden, de CBF verlangde een recordboete, en de eerste tien wedstrijden moesten buiten het eigen stadion gespeeld worden. Toch wist de club een zeer goede campagne neer te zetten en won het zowel het onder leiding van Ney Franco staatskampioenschap als het kampioenschap van de Série B. In 2011 wist de club een groot deel van de spelers te behouden, hetgeen tot een ongekende rij overwinningen leidde. Het staatskampioenschap werd, voor de derde keer in de historie, zonder nederlaag gepakt. Na een historische 6-0-overwinning op Palmeiras heeft het team bovendien al 24 overwinningen op rij geboekt, een nationaal record.
Stadions miniatuur|250px|Estádio Major Antônio Couto Pereira - Hoofdtribune miniatuur|250px|Estádio Major Antônio Couto Pereira - Mauá
Jockey Clube Het eerste probleem voor de in 1909 opgerichte club was het verkrijgen van een speelveld. Met João Viana Seiler aan de leiding lukt het de club een geschikt veld te vinden in de wijk Guabirotuba (vandaag de dag Prado Velho), waar vandaag de dag de katholieke universiteit PUC-PR staat. Het terrein werd beschikbaar gesteld door de Jockey Clube in Curitiba, maar moest wel nog enkele veranderingen ondergaan. De spelers zelf gingen aan het werk; zij effenden het terrein, plantten gras, timmerden doelen in elkaar en kalkten de lijnen op het veld. Bij de openingswedstrijd tussen Coritiba en Tiro Pontagrossense waren meer dan 500 mensen aanwezig. Coritiba won met 3-1.
Parque Graciosa In 1915, toen Coritiba voor het eerst aan een competitie deelnam (het net opgezette staatskampioenschap), besloot het bestuur van de club op voorstel van clublid Epadminondas Santos, een eigen stadion te gaan bouwen. Om in de wijk Juvevê geplande stadion te kunnen bekostigen werden 500 obligaties uitgegeven. Een jaar later, in 1916 al, was het stadion klaar, en won Coritiba meteen haar eerste prijs in haar nieuwe thuisbasis. In mei 1927 wordt het exploitatiecontract voor Parque Graciosa opgezegd, met als resultaat de zoektocht naar een eigen terrein.
Belfort Duarte Het geld dat nog uit het contract te halen is echter niet genoeg, en weer wordt er hulp gezocht. Een lening wordt afgesloten en de voorzitter, Antônio Couto Pereira, gaat op zoek naar een stuk grond dat makkelijk toegankelijk is voor het publiek en geschikt is voor de bouw van een stadion. In 1928 koopt Coritiba een stuk grond van 35.000m2 aan de Rua Ubaldino do Amaral, in de wijk Alto da Glória. Op 20 november 1932 wordt het nieuwe stadion 'Belfort Duarte' geopend. In het openingsduel verslaat Coritiba de tegenstander América, uit Rio de Janeiro, met 4-2.
In de jaren 50 is de fanbasis van de club inmiddels zo groot geworden dat een groter stadion nodig lijkt. Vanaf 1956 begint een serie aan loterijen die uiteindelijk genoeg geld moeten opbrengen om het stadion te verbouwen. Twee jaar later gaat het Belfort Duarte dicht voor de verbouwing en gaat Coritiba over naar het stadion van aartsrivaal Atlético Paranaense: het Estádio Joaquim Américo. In een tergend langzaam tempo wordt er aan het stadion gewerkt. Het duurt uiteindelijk tot 1972 voor de verbouwing af is; het Belfort Duarte biedt dan plaats aan 55.000 mensen. Het is in dit stadion dat Coritiba de nog altijd onovertroffen reeks van zes opvolgende staatstitels weet te winnen (1971-1976). Ook het 'Torneio do Povo' wordt hier gewonnen.
Estádio Major Antônio Couto Pereira In 1977 wordt het stadion Belfort Duarte hernoemd; om de oud-voorzitter die Coritiba als eerst een eigen stadion gaf, te eren krijgt het stadion de naam 'Estádio Major Antônio Couto Pereira'.
Hoogtepunten Erelijst Campeonato Brasileiro - Série A: 1 (1985) Campeonato Brasileiro - Série B: 3 (2007, 2010, 2025) 15px Campeonato Paranaense 39 (1916, 1927, 1931, 1933, 1935, 1939, 1941, 1942, 1946, 1947, 1951, 1952, 1954, 1956, 1957, 1959, 1960, 1968, 1969, 1971, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1978, 1979, 1986, 1989, 1999, 2003, 2004, 2008, 2010, 2011, 2012, 2013, 2017, 2022) 15px Torneio do Povo: 1 1973 15px Fita Azul: 1 (1972)
Campeonato Brasileiro In de jaren 1980 was het ondenkbaar dat een team uit een andere staat dan 'de grote vier' (Rio de Janeiro, São Paulo, Minas Gerais en Rio Grande do Sul) kampioen zou worden, totdat Coritiba in 1985 het taboe doorbrak onder leiding van trainer Ênio Andrade. In de eerste fase wint Coritiba de terugronde, hetgeen kwalificatie tot gevolg heeft. Uit dezelfde groep kwalificeren zich ook grootheden als Atlético Mineiro en Corinthians, terwijl Palmeiras, Botafogo FR, Grêmio en Fluminense tot de achterblijvers behoren.
In de tweede fase komt Coritiba in een groep met Sport Recife, Joinville en Corinthians. Coritiba won de groep en kwam in de halve finale een oude bekende tegen: Atlético Mineiro. Thuis wint Coritiba met 1-0, en uit wordt er met 0-0 gelijk gespeeld. In het Mineirõ wordt Coritiba's keeper Rafael de grote held door in een wedstrijd waarin zijn doel werkelijk van alle kanten wordt gebombardeerd, zijn doel schoon te houden.
In de finale speelt Coritiba tegen Bangu. In een vol Maracanã, vol met supporters uit Rio die allemaal achter Bangu stonden, sleepte Coritiba een 1-1 uit het vuur, dankzij een doelpunt van de aanvaller Índio. Bij de penalty's wordt het 5-5, maar dan mist Bangu's spits Ado de zesde penalty van zijn club, en maakt Coritiba's centrale verdediger Gomes het sprookje compleet. Tot dat moment had nog nooit een team uit een andere staat dan de grote vier voetbalstaten het nationale kampioenschap, dat in 1970 werd opgericht, binnen kunnen halen. Coritiba was bovendien de eerste club die de nationale titel naar Paraná bracht, hetgeen pas in 2001 door aartsrivaal Atlético Paranaense herhaalt kon worden.
Trainer: Ênio Andrade Opstelling: Rafael; André, Gomes, Heraldo en Dida; Almir (Vavá), Marildo (Marco Aurélio), en Tobi; Lela, Índio en Édson
In 2005 degradeerde Coritiba naar de Série B. Het zou echter niet lang verblijven in deze tweede divisie van het Braziliaans voetbal. Na in 2006 al een tijdje bovenaan te hebben gestaan, werd in 2007 het kampioenschap behaald, zoals onder 'actuele situatie' al beschreven is.
JaarPlaatsJaarPlaatsJaarPlaatsJaarPlaatsJaarPlaats197110e1981-1991-200117e20118e19725e1982-1992-200211e201213e19738e1983-199323e20035e2013?197419e19848e1994-200412e197522e19851e1995-200519e19769e198669e199614e2006-197749e19877e199715e2007-197818e198812e19986e20089e19794e198922e199913e200917e19803e1990-200027e2010-
Campeonato Paranaense