City of New Orleans (vertaling: Stad New Orleans) is een country-folksong van de Amerikaanse muzikant Steve Goodman (voor het eerst opgenomen voor zijn gelijknamige album uit 1971), waarin op bitterzoete en nostalgische wijze een treinreis van Chicago naar New Orleans wordt beschreven met de trein City of New Orleans van de Illinois Central Railroad. Goodman kreeg het idee tijdens een reis met de Illinois Central-spoorlijn om de familie van zijn vrouw te bezoeken. Het nummer is door talloze artiesten in de Verenigde Staten opgenomen, waaronder twee versies die grote hits werden: eerst door Arlo Guthrie in 1972 en later door Willie Nelson in 1984. Goodman won postuum een Grammy Award voor het schrijven van het nummer (voor de versie van Nelson). In Europa is de melodie vaker gebruikt in combinatie met oorspronkelijke teksten in een andere taal, in plaats van met vertalingen van Goodmans tekst. Een artikel in het nummer van september 2017 van het Amerikaanse tijdschrift Trains beschrijft het schrijven en opnemen van het nummer en bevat een biografische schets van Goodman (1948–1984). In juni 2026 nam CBS News het nummer op in zijn lijst van de 250 essentiële Amerikaanse nummers van de afgelopen 250 jaar. thumb|Goodman in 1983 thumb|De 'City of New Orleans' in 1964

Versie van Arlo Guthrie

Toen Goodman aan de bar van The Quiet Knight in Chicago zat, zag hij Arlo Guthrie en vroeg of hij een nummer voor hem mocht spelen. Guthrie stemde met tegenzin in, op voorwaarde dat Goodman hem een biertje zou trakteren; in ruil daarvoor zou Guthrie luisteren zolang het duurde om dat biertje op te drinken. Goodman speelde "City of New Orleans", een nummer dat Guthrie zo aansprak dat hij vroeg of hij het mocht opnemen. Het nummer werd een hit voor Guthrie op zijn album Hobo's Lullaby (vertaling: Zwerversslaapliedje) uit 1972; het bereikte de vierde plaats in de Amerikaanse Billboard Easy Listening-hitlijst en de achttiende plaats in de Hot 100. Het zou Guthries enige top 40-hit blijken te zijn en een van de slechts twee noteringen in de Hot 100 (de andere was een sterk ingekorte en opnieuw gearrangeerde versie van zijn meesterwerk, Alice's Restaurant uit 1967, dat tot nummer 97 kwam). In Nieuw-Zeeland stond "City of New Orleans" twee weken op de eerste plaats en bleef het nummer gedurende de winter van 1973 in de hitlijsten staan. In december 2005, naar aanleiding van het nieuws dat de trein na orkaan Katrina weer in gebruik was genomen, reisde het gezelschap van de tournee 'Arlo Guthrie and Friends' per trein voor een reeks benefietconcerten, bedoeld om muzikanten te helpen die door de orkaan alles waren kwijtgeraakt. Guthries versie van "The City of New Orleans" werd in 2017 opgenomen in de Grammy Hall of Fame.

NPO Radio 2 Top 2000

Versie van Willie Nelson

Steve Goodman won postuum een Grammy Award voor Best Country Song tijdens de 27e Grammy Awards in 1985 voor de versie van Willie Nelson, die als titelsong op Nelsons album City of New Orleans uit 1984 stond. Het nummer bereikte de eerste plaats in de Billboard Hot Country Singles-hitlijst in de Verenigde Staten en de RPM Country Tracks-hitlijst in Canada.

Versies in andere talen Franse versie

Eveneens in 1972 werd het nummer in het Frans bewerkt tot Salut les amoureux (vertaling: Hoi, tortelduifjes) van Claude Lemesle en Richelle Dassin, en vertolkt door de broer van laatstgenoemde, de Amerikaanse zanger Joe Dassin, verscheen op zijn album Joe en werd het jaar daarop, in 1973, als single uitgebracht, ondersteund door een ander nummer van het album, S'aimer sous la pluie (dat Dassin samen met Pierre Delanoë schreef, wat betekent Van elkaar houden in de regen). Dassin zingt de laatste regel van het refrein een kwart lager dan het origineel, op een conventionele IV-V-I-akkoordenprogressie. De single was een succes en bereikte de achtste plaats in Frankrijk en nummer 12 in Wallonië (Franstalig België), waarvan meer dan 200.000 exemplaren werden verkocht. Het is geen directe vertaling van het origineel, dat gaat over het einde van een korte relatie.

Nederlandse versie

Eveneens in 1973 bracht de Nederlandse zanger en labelgenoot bij CBS Records Gerard Cox een Nederlandstalige cover uit, getiteld 't Is weer voorbij die mooie zomer. De single werd een Top 10-hit in de Nederlandstalige markten en bereikte nummer 1 in Nederland en nummer 2 in Vlaanderen (Nederlands-België). De Nederlandse tekst gaat niet over een trein of een kortstondige relatie, maar is een terugblik op de warme zomerdagen. Cox baseerde zijn versie op de Franse versie, "Salut les amoureux" van Dassin, die hij tijdens een vakantie in een nachtclub in Frankrijk had gehoord. Toch verschilt de Nederlandse tekst wederom sterk van zowel de Engelse als de Franse versie.

De B-kant van de single, Zullen we ritselen?, gecomponeerd door Rogier van Otterloo, stond eerder op Cox's album Vrijblijvend.... Het nummer fungeert ook als titelnummer van Cox' verzamelalbum uit 1988.

De versie van Cox is in 2012 ook geparodieerd door sportjournalisten Wilfred Genee en Johan Derksen als Nederland is helemaal oranje, een nummer over het Nederlands voetbalelftal, geschreven en geproduceerd door Ferdi Bolland en speciaal opgenomen voor het EK voetbal van dat jaar; het werd uitgebracht als losse single en bereikte de vierde plaats in de Single Top 100 en er zijn meer dan 25.000 exemplaren van verkocht.

Duitse versie

In 1975 bracht de Nederlandse zanger Rudi Carrell een Duitstalige cover uit met tekst van producer Thomas Woitkewitsch. De tekst was gebaseerd op de Nederlandse versie (zie hierboven) van Gerard Cox. De eerste single van Carrells gelijknamige album uit 1975, Wann wird's mal wieder richtig Sommer? (vertaling: Wanneer wordt het eindelijk weer eens een echte zomer?), stond 14 weken in de West-Duitse hitlijsten en bereikte de 18e plaats als hoogste notering. Deze versie heeft sindsdien veel aandacht gekregen in het Duitstalige taalgebied en leidde in 1996 tot een Duitstalige Top 40-opname van Creme 21 (als eerbetoon aan Carrell). Creme 21, een poprockband uit Frankfurt am Main, nam een versie op met de Duitse tekst van Woitkewitsch; deze verscheen op heruitgaven van het enige, titelloze studioalbum van de band uit 1995 (ook wel bekend als 30% Mehr, wat 30% meer betekent). De cover stond 12 weken in de Duitse hitlijsten en bereikte de 36e plaats als hoogste notering. Het ging gepaard met een videoclip als eerbetoon aan Carrell, de oorspronkelijke uitvoerder van de bewerking; hij is zelf in de video te zien in een cameo, waarin ook beelden van oude Rudi Carrell-programma's zijn verwerkt.

Andere opmerkelijke versies In september 2005 sloten Jimmy Buffett en de Coral Reefer Band hun optreden tijdens het Labor Day-weekend in Wrigley Field af met het nummer; Buffett verwees naar de aanhoudende gevolgen van orkaan Katrina en droeg het lied op aan de inwoners van New Orleans en de bredere regio rond de Golfkust. In mei 2006 opende Buffett zijn optreden met het nummer tijdens het eerste New Orleans Jazz & Heritage Festival na orkaan Katrina. Voormalig Bro'Sis-lid Indira Weis coverde de Duitse bewerking, Wann wird's mal wieder richtig Sommer? (zie hierboven), als haar debuut solo-single, die in september 2009 werd uitgebracht. Ze coverde het nummer als fan van Carrell en met een knipoog naar haar ervaringen die zomer. Ze promootte het nummer ook en voerde het uit op het Oktoberfest van dat jaar, in aanwezigheid van de toenmalige bondskanselier Angela Merkel. Ondanks veel publiciteit wist de versie van Weis de hitlijsten niet te bereiken.

Zie ook Genoemd in de Engelse versie Kankakee Club car Memphis (Tennessee)

Categorie:Single uit 1972 Categorie:Single uit 1973 Categorie:Nummer van Willie Nelson Categorie:Nummer van Johnny Cash Categorie:Nummer van John Denver Categorie:Nummer van Gerard Cox Categorie:Nederlands lied