Lisanne de Witte (Vlaardingen, 10 september 1992) is een Nederlandse atlete, die is gespecialiseerd in de 400 en 800 m. Op het laatste onderdeel veroverde zij in 2015 haar eerste nationale titel. Een jaar later werd zij op de 4 × 400 m estafette tevens een van de Nederlandse recordhoudsters. In 2018 slaagde zij er bovendien als eerste Nederlandse in om op de 400 m een tijd binnen de 51 seconden te realiseren; met 50,96 s werd zij op 1 juli 2018 op dit onderdeel nationaal recordhoudster. Datzelfde jaar scherpte zij haar record op de Europese kampioenschappen van 2018 verder aan tot 50,77.In 2021 veroverde zij als lid van het Nederlandse estafetteteam de Europese indoortitel op de 4 × 400 m tijdens de EK indoor in Toruń in de nationale recordtijd van 3.27,15. Een jaar later maakte zij ook deel uit van het Nederlandse team op de 4 × 400 m dat op de EK in München de titel veroverde in de nationale recordtijd van 3.20,87. De status van mederecordhoudster op dit onderdeel werd haar pas in 2023 ontnomen door het team dat op de wereldkampioenschappen in Boedapest in recordtijd de wereldtitel veroverde. Van dit team had zij alleen in de series deel uitgemaakt. Een volgend hoogtepunt in haar carrière vormden de wereldindoorkampioenschappen van 2024 in Glasgow, waar zij samen met Femke Bol, Lieke Klaver en Cathelijn Peeters op de 4 × 400 m de titel veroverde in 3.25,07, een Nederlands indoorrecord.De Witte nam driemaal deel aan de Olympische Spelen. Ook bij die gelegenheden was zij lid van diverse Nederlandse estafetteteams, met als beste resultaten op de Spelen van Tokio een vierde plaats op de 4 × 400 m gemengd in een nationale recordtijd en op de Spelen van Parijs een zilveren medaille op de 4 × 400 m voor vrouwen, eveneens in een nationale recordtijd.
Loopbaan Successen als junior Reeds in haar juniortijd bleek de bijzondere aanleg van De Witte voor de 400 m. Bij de B-meisjes eindigde zij op de nationale kampioenschappen al in 2008 bij de eerste drie op dit onderdeel en vanaf 2009 verzamelde zij in de verschillende leeftijdscategorieën vrijwel uitsluitend gouden NK-medailles. Slechts één keer, in 2011, haar laatste jaar bij de junioren, moest zij op haar favoriete onderdeel genoegen nemen met het zilver.
Eerste internationale ervaringen Het Europees Olympisch Jeugdfestival van 2009 in het Finse Tampere was het eerste internationale toernooi waar De Witte, zestien jaar oud, aan deelnam. Ze kwam er niet verder dan de eerste ronde in 57,43 s. Twee jaar later maakte zij deel uit van het nationale team op de 4 × 400 m tijdens de Europese kampioenschappen voor U20-junioren in Tallinn, Estland. Samen met Marije Wever, Anna Voskamp en Madiea Ghafoor werd zij daar vierde in 3.37,44, een Nederlands U20-record. De week erna veroverde zij op de Nederlandse kampioenschappen in Amsterdam haar eerste individuele seniorenmedaille op de 400 m: brons.
Vanaf 2012 legde zij in eigen land op NK's en andere belangrijke wedstrijden een forse verzameling zilveren en bronzen medailles aan. Op het EK U23 in Tampere in 2013 kwam zij in de finale van de 400 m echter niet verder dan een achtste plaats in 53,97.
Tegenslag Tijdens de WK indoor van 2014 drong De Witte op de 400 m door tot de halve finale. In de serie had ze een persoonlijk record van 52,61 gelopen, maar in haar halve finale werd zij gediskwalificeerd na een protest van het Amerikaanse team, dat claimde dat ze Joanna Atkins ten val had gebracht.Women's 400M semi-finals - Sopot 2014Het was het begin van nog meer tegenslag dat jaar. In april liep zij namelijk tijdens een bostraining een scheurtje van een paar centimeter op in een van haar hamstrings. Toen zich dat vier weken later verder ontwikkelde tot een scheur van acht centimeter, betekende dat voor De Witte dat zij de eerste twee maanden helemaal niets meer mocht doen, om daarna de draad weer heel voorzichtig op te pakken. Als gevolg hiervan werden er dat jaar geen wedstrijden meer gelopen.Lisanne de Witte droomt stiekem van Rio de Janeiro, NOS Sport (27-02-16) Gearchiveerd op 19 juni 2024. Geraadpleegd op 19 juni 2024.
thumb|Lisanne de Witte in actie tijdens de Memorial Van Damme in 2015.
Eerste NK-titel op de ... 800 m In de daaropvolgende winter begon De Witte de draad langzaam weer op te pakken, onder meer middels een trainingsstage in Mexico. Begin februari 2015 testte zij in Gent haar wedstrijdconditie door deel te nemen aan een indoorwedstrijd over 800 meter, die zij beëindigde in 2.13,01. Het bleef dat jaar bij dit enige indooroptreden. Pas na een trainingskamp in Portugal in april kreeg zij het gevoel dat weer langzaam haar oude vorm begon terug te keren, waarna zij in mei bij de FBK Games haar rentree maakte op een 400 m-wedstrijd van niveau. In 53,28 eindigde zij hierin als zesde. Enkele weken later volgde een overwinning op de 400 m in 53,50 tijdens de Gouden Spike in Leiden. Inmiddels had De Witte weer zoveel zelfvertrouwen opgebouwd, dat zij het aandurfde om anderhalve maand later op de NK in Amsterdam zowel op de 400 als de 800 m uit te komen. Dat resulteerde in een gouden en zilveren medaille, waarbij het opvallende feit zich voordeed dat de Noord-Hollandse, die zich toch vooral een 400 meterloopster waant, op de 800 m haar eerste nationale seniorentitel veroverde in de goede tijd van 2.05,89. Op de 400 m kwam zij tot 52,75. Ze beëindigde haar outdoorseizoen dat jaar tijdens de Memorial Van Damme in Brussel op de 400 m met haar beste jaarprestatie op dit onderdeel van 52,53, tevens haar beste prestatie ooit.
Records op EK en OS 2016 thumb|Lisanne de Witte (derde van rechts) in actie tijdens de WK indoor 2016 in Portland.thumb|Lisanne de Witte (midden) in actie op de 4 × 400 m tijdens de EK 2016 in Amsterdam, op het punt om het stokje over te geven aan Eva Hovenkamp. thumb|Lisanne en haar zus Laura de Witte tijdens de Olympische Spelen in Rio de Janeiro. 2016 was een belangrijk jaar voor De Witte. Ze droomde van deelname aan de Olympische Spelen in Rio de Janeiro, al besefte zij dat ze nog een lange weg had te gaan om op de 400 m de kwalificatielimiet van 51,50 te lopen, ruim een seconde onder haar PR. Dan moest in een race wel alles kloppen, realiseerde zij zich. Er lagen echter ook kansen voor deelname aan de Spelen op de 4 × 400 m estafette. Eerst moest er echter nu maar eens een Nederlandse titel op de 400 m worden veroverd, te beginnen op de NK indoor in Apeldoorn, vond ze.
Ze begon goed. Bij een internationale wedstrijd in Glasgow op 20 februari kwam zij tot een tijd van 52,49, waarmee zij zich kwalificeerde voor deelname aan de WK indoor in Portland. Een week later volgde inderdaad die eerste nationale indoortitel in 53,12, met haar jongere zus Laura als tweede in 53,47. Samen met haar zus in één 4 × 400 meterploeg op de naderende EK in Amsterdam, 'dat zou echt top zijn', mijmerde ze. Eerst was er in maart echter de WK indoor in Portland, waar zij vast van plan was om de – in haar ogen – onterechte diskwalificatie van twee jaar eerder recht te zetten. Ook in Portland haalde zij de halve finale, maar daarin ging het opnieuw mis. Ditmaal moest ze, nadat zij na de start achterin het veld was terecht gekomen, te veel meters buitenom lopen om naar voren te komen. "Die extra meters braken mij op. Dat is gewoon dom van me."De Witte doodziek van uitschakeling op 400 meter WK indoor, sportnieuws.nl (19-03-16) Gearchiveerd op 24 juni 2024. Geraadpleegd op 24 juni 2024.Aan het begin van het outdoorseizoen liep De Witte verschillende wedstrijden in binnen- en buitenland, waarbij zij op de 400 m steeds in de 52 seconden eindigde. De snelste van deze serie liep zij in 52,14 tijdens een Diamond League-wedstrijd in Birmingham. Het was nog niet de 51,50 die zij voor de Spelen in het achterhoofd had, maar het kwam in de buurt. Bij de NK in Amsterdam halverwege juni veroverde zij daarna ook in de buitenlucht haar eerste nationale titel en opnieuw stond zij samen met zus Laura op het erepodium, want die was ook hier als tweede geëindigd.Een kleine maand later vonden in Amsterdam de Europese kampioenschappen plaats, waar De Witte uitkwam op de 400 m en de 4 × 400 m estafette. Op het individuele onderdeel eindigde zij in haar halve finale als derde en kwam zij met haar tijd van 52,37 driehonderdste seconden te kort om zich te kwalificeren voor de finale. Op het estafetteonderdeel haalde zij, samen met haar teamgenotes Nicky van Leuveren, zus Laura en Eva Hovenkamp de finale wel. De tijd van het Nederlandse team, 3.29,18, betekende zelfs een nationaal record. In de finale liep dezelfde ploeg in 3.29,23 nauwelijks langzamer en eindigde als zevende. Belangrijker was dat het team zich kwalificeerde voor de Olympische Spelen in Rio de Janeiro. Ook al was het niet op de 400 m, maar op de estafette, in zekere zin was de droom van Lisanne de Witte wel degelijk uitgekomen en dat haar zuster Laura ook meeging, maakte het des te meer bijzonder. In de Braziliaanse stad werden Madiea Ghafoor, Lisanne de Witte, Nicky van Leuveren en Laura de Witte in hun serie weliswaar uitgeschakeld voor de finale, maar hun eindtijd van 3.26,98 betekende een ruime verbetering van het in Amsterdam gevestigde nationale record.
Succesvol seizoen strandt in Londen In 2017 nam De Witte tijdens het indoorseizoen deel aan de EK indoor, waar zij doordrong tot de halve finale. Tijdens het baanseizoen groeide zij op weg naar de wereldkampioenschappen in Londen naar haar topvorm toe en bij de FBK Games in Hengelo dook zij op de 400 m voor het eerst in haar loopbaan onder de 52 seconden: met 51,93 kwalificeerde zij zich voor de WK. Dat dit geen uitschieter was bewees zij vervolgens op de NK, waar zij in 52,12 haar tweede nationale titel veroverde. Om vervolgens op de EK voor landenteams in Rijsel haar PR verder aan te scherpen tot 51,71.
Haar deelname aan de WK eindigde echter in een deceptie. Want na eerst op de individuele 400 m met haar tijd van 52,48 haar serie al niet te hebben overleefd, ging het vervolgens op de 4 × 400 m estafette mis bij de eerste wissel tussen Ghafoor en De Witte. Eerstgenoemde liet bij het wisselen het estafettestokje namelijk vallen en toen De Witte dat daarna opraapte en de race vervolgde, ook al finishte het team door dit incident als laatste, werden de Nederlandse loopsters ook nog eens gediskwalificeerd. Volgens de regels had Ghafoor het stokje namelijk eerst zelf moeten oprapen en het daarna aan De Witte moeten doorgeven. Zo eindigde een veelbelovend seizoen in een deceptie.
Hoogtepunt in 2018 thumb|De eerste drie van de EK van 2018: vlnr. María Belibasáki (zilver), Justyna Święty-Ersetic (goud) en Lisanne de Witte (brons).