Lorenzo Jules Staelens (Lauwe, 30 april 1964), bijnaam Lorre, is een Belgisch voormalig profvoetballer die tussen 1982 en 2001 actief was. Staelens kwam uit voor onder meer Club Brugge, RSC Anderlecht en het Belgisch voetbalelftal. Staelens won de Gouden Schoen 1999 en werd ook verkozen tot Profvoetballer van het Jaar.
Staelens behaalde vijf Belgische landstitels: vier bij Club Brugge in de jaren 90 en één bij Anderlecht in 2000. Hij begon als centrale middenvelder, maar speelde in de laatste fase van zijn carrière veeleer als libero achter de verdediging. Hij speelde ook 10 jaar voor de Rode Duivels en verzamelde 70 A-caps. Als international nam hij deel aan het WK 1990, WK 1994, WK 1998 en Euro 2000.
In 2002 begon hij als voetbaltrainer. Na ontgoochelende passages bij Excelsior Moeskroen en VC Eendracht Aalst 2002 kwam een trainerscarrière echter niet van de grond. In 2008 werd hij assistent van Glen De Boeck bij Cercle Brugge. In april 2013 volgde Staelens de Nederlander Foeke Booy op als hoofdtrainer.
Van 2001 tot 2002 was hij ook schepen van Sport en Jeugd in Menen. Staelens (Vooruit (SP)) kreeg bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2000 meer dan duizend voorkeurstemmen.
Lorenzo Staelens is de vader van Alessio Staelens en peter van zanger en presentator Niels Destadsbader.
Carrière Beginjaren Lorenzo Staelens sloot zich midden jaren 70 in zijn geboortestreek aan bij voetbalclub White Star Lauwe. Hij doorliep samen met Hein Vanhaezebrouck alle jeugdreeksen van de vierdeklasser en maakte in 1982, op 18-jarige leeftijd, zijn debuut in het eerste elftal van Lauwe. Het was trainer Jacques Stockman die hem zijn eerste speelkansen gunde. Later namen Dirk Degrijze en Gilbert Van Binst het roer over. Staelens werd in geen tijd een vaste waarde bij Lauwe en besloot in 1987 een stap hogerop te zetten.
KV Kortrijk Staelens werd in 1987 profvoetballer. Hij trok naar het naburige KV Kortrijk, dat toen in Eerste Klasse uitkwam, en werd er meteen een titularis. Het elftal, dat toen uit namen bestond als Eddy Snelders, Foeke Booy, Patrick Deman, Claude Verspaille en Marc Baecke, kon uit de degradatiezone blijven en groeide uit tot een stevige middenmoter.
Club Brugge In 1989 volgde Staelens net als Booy zijn toenmalige trainer Georges Leekens naar Club Brugge. Het werd het begin van een lange en succesvolle periode bij blauw-zwart. Al in zijn eerste seizoen veroverde hij de landstitel, een jaar later volgde de Beker van België. In zijn eerste seizoenen speelde hij nog samen met clubicoon Jan Ceulemans, nadien groeide hijzelf samen met Franky Van der Elst uit tot het uithangbord van de club. De "Lorre", zoals supporters hem noemden, speelde bijna elke wedstrijd.
In 1991/92 loodste trainer Hugo Broos Club Brugge naar de halve finale van de Europacup II. Club Brugge had in de kwartfinale Atlético Madrid uitgeschakeld en mocht het vervolgens opnemen tegen het Duitse Werder Bremen. Het won thuis met 1-0 na een vroege goal, maar verloor in Duitsland met 2-0. Het zou tot en met het seizoen 2023/24 de laatste keer zijn dat Club Brugge de halve finale van een Europees toernooi haalde. Staelens en zijn ploegmaats speelden in 1992 ook kampioen, waardoor ze zich plaatsten voor de eerste editie van de UEFA Champions League.
Staelens was verdedigend ingesteld en soms bikkelhard. Maar hij kon ook infiltreren in het strafschopgebied van de tegenstander en zo regelmatig scoren. In het seizoen 1993/94 versloeg blauw-zwart aartsrivaal RSC Anderlecht met 0-3. Staelens scoorde in die wedstrijd een hattrick en sloot het seizoen uiteindelijk af met 12 doelpunten. Zijn sterke prestatie leverde hem dat jaar ook de trofee voor Profvoetballer van het Jaar op. In het seizoen 1994/95 deed hij nog beter. Hij scoorde 15 doelpunten en werd zo topschutter van het team. Staelens was ook de vaste strafschopnemer van Club.
Ondanks zijn sterke prestaties en de vele prijzen die hij met Club Brugge won, werd hij bij de uitreiking van de Gouden Schoen vaak over het hoofd gezien. In 1993 moest hij zijn meerdere erkennen in de Zweed Pär Zetterberg, een jaar later verloor hij van revelatie Gilles De Bilde. Vooral die laatste nederlaag stelde hem teleur. Staelens was op voorhand uitgeroepen tot topfavoriet, maar werd uiteindelijk achtste in de einduitslag. Hij verliet tijdens de live-show gefrustreerd het publiek en zwoer nooit nog een uitreiking bij te wonen. In 1996 werd hij nog een keer vierde in het referendum.
Lorenzo Staelens was 34 jaar en leek op weg om zijn carrière bij Club Brugge af te sluiten toen RSC Anderlecht hem naar Brussel haalde. Staelens was einde contract en had aanvankelijk een nieuw driejarig contract gevraagd aan Club Brugge. Toen de zaak bleef aanslepen, liet Staelens zijn makelaar Louis de Vries een nieuwe club zoeken. Uiteindelijk tekende Staelens niet bij. De transfervrije Staelens tekende zo bij RSC Anderlecht, dat hem een lucratiever voorstel deed.REDACTIE SPORT/VOETBALMAGAZINE, Lorenzo Staelens: 'Ik dacht dat ik het kon maken als coach, maar de omstandigheden zaten nooit mee' Sport/Voetbalmagazine, 7 april 2021. Gearchiveerd op 15 augustus 2022. De transfer werd tijdens het lopende seizoen afgerond. In plaats van dit geheim te houden besloot Staelens om open kaart te spelen met wie Club Brugge een warm hart toedroeg, wat een boemerangeffect had. Bij elke thuiswedstrijd werd Staelens uitgefloten door de Brugse aanhang. In de kwartfinale van de Beker van België miste Staelens tegen Standard Luik een strafschop bij een 1–0 tussenstand, hetgeen hem hoongelach opleverde van de eigen supporters. Tegen zijn toekomstige werkgever en in de daaropvolgende thuiswedstrijd van Brugge tegen KSC Eendracht Aalst speelde hij zelfs niet mee. In november 2025 verklaarde Staelens dat hij "deed alsof hij geblesseerd was" omdat de ongemakkelijke situatie hem emotioneel te zwaar viel. Supporters begonnen Staelens op te wachten aan het eigen Olympiastadion én aan stadions van tegenstanders. De Brugse libero getuigde dat hij destijds uren op voorhand met ploeggenoot Franky Van der Elst naar open trainingen en wedstrijden reed om boze supporters op die manier voor te zijn. Zijn bevreemdende laatste competitiewedstrijd was thuis tegen Sint-Truidense VV op 10 mei 1998, waarbij de landstitel werd gevierd met een klinkende 6–0 zege. Staelens' laatste officiële wedstrijd voor Club Brugge was de bekerfinale tegen Genk, die met zware 4–0 cijfers werd verloren.
RSC Anderlecht Paars-wit, dat aan het seizoen 1997/98 niet veel plezier had beleefd, haalde met Staelens een sleutelfiguur bij een rechtstreekse concurrent weg. De supporters van Club Brugge namen zijn overstap niet in dank aan en doopten hem ‘‘Laffe Lorre’’. Staelens genoot daarnaast politiebegeleiding in zijn laatste maanden bij Club Brugge.
Het belette hem niet om bij RSC Anderlecht ook een belangrijke pion te worden, hoewel de resultaten aanvankelijk tegenvielen. Onder trainer Arie Haan stond Anderlecht na enkele speeldagen laatste in de competitie. Haan werd aan de deur gezet en Jean Dockx nam het roer over. Anderlecht werd uiteindelijk nog derde en sloot het seizoen af met onder meer een 0-6 zege tegen Standard Luik.
In zijn tweede seizoen, onder trainer Aimé Anthuenis, veroverde Staelens de 25e landstitel van RSC Anderlecht. In de loop van het seizoen had hij ook de Gouden Schoen gekregen. Staelens haalde het voor ploegmaat Jan Koller, maar was niet op de uitreiking aanwezig. Journalist Luk Alloo pikte hem daarom tijdens de live-show met een helikopter op. Staelens werd in allerijl naar Oostende gevlogen om er zijn Gouden Schoen in ontvangst te nemen. Hij is tot op heden de oudste winnaar van de prestigieuze voetbaltrofee.
Door de 25e titel mocht paars-wit een jaar later deelnemen aan de voorrondes van de Champions League. RSC Anderlecht schakelde in de laatste voorronde FC Porto uit, hoewel het in de thuiswedstrijd al na 7 minuten misliep. Staelens liep samen met Glen De Boeck naar een hoge bal en botste tegen zijn ploegmaat. De Boeck brak zijn neus en werd meteen gewisseld. RSC Anderlecht won de partij uiteindelijk met 1-0 en speelde twee weken later 0-0 gelijk. In de eerste ronde van de Champions League kwam Anderlecht vervolgens terecht in de groep van Manchester United, Dynamo Kiev en PSV. Anderlecht versloeg PSV twee keer en won in eigen huis zowel van Dynamo Kiev als van Manchester. Vooral de zege tegen Manchester was opmerkelijk. Anderlecht had eerst in Engeland met 5-1 verloren, maar versloeg Manchester nadien in eigen huis met 2-1.
Oita Trinita Tijdens de winterstop van het seizoen 2000/01 ruilde Staelens RSC Anderlecht in voor Japan. Hij ging er aan de slag bij tweedeklasser Oita Trinita. De transfer leverde hem 15 miljoen BEF (€ 375.000) aan tekengeld op en een salaris van 10 miljoen BEF (€ 250.000). In september 2001 zat het seizoen erop en zette hij een punt achter zijn spelersloopbaan.
Interlandcarrière Debuut Staelens maakte zijn debuut voor de Rode Duivels op 26 mei 1990 in een vriendschappelijke partij tegen Roemenië (2-2). Hij moest in dat duel na de eerste helft plaatsmaken voor toenmalig ploeggenoot Jan Ceulemans.
Bondscoach Paul Van Himst nam Staelens mee naar het WK 1994 in de Verenigde Staten. Hij speelde elke wedstrijd mee en werd door de bondscoach op het middenveld geposteerd, naast ploeggenoot Franky Van der Elst. België werd in de tweede ronde uitgeschakeld door Duitsland.
Patrick Kluivert Vier jaar later selecteerde Georges Leekens hem voor het WK 1998 in Frankrijk. Staelens speelde een belangrijke rol in de eerste wedstrijd van de groepsfase. De Rode Duivels namen het op tegen Nederland. Staelens, ditmaal in de rol van centrale verdediger, was de bewaker van Patrick Kluivert. Staelens pakte de Nederlandse spits hard aan en kreeg na 20 minuten ook geel voor een stevige tackle op Ronald de Boer. Rond de 80e minuut gingen Staelens en Kluivert verbaal in de clinch.Kluivert heeft spijt van por tegen 'matennaaier', 15 juni 1998, NRC Handelsblad. Gearchiveerd op 30 november 2023. Staelens kreeg van de Nederlander een stevige duw met de elleboog en ging theatraal neer. Scheidsrechter Pierluigi Collina gaf Kluivert een rode kaart. De wedstrijd eindigde op 0-0, het was het eerste van drie gelijke spelen. België mocht na de groepsfase naar huis.
De elleboogstoot van Kluivert kwam er na een provocatie van Staelens. Hij had de Nederlander uitgemaakt voor 'verkrachter', hetgeen verwees naar een verkrachtingszaak uit 1998 waar Kluivert bij betrokken was. De provocatie van Staelens leverde hem in Nederland de reputatie van matennaaier op. Toen hij na het WK met de Rode Duivels opnieuw tegen Oranje speelde, waren de Nederlanders hem duidelijk nog niet vergeten. Dennis Bergkamp maakte een zware overtreding op Staelens, die later in de wedstrijd wraak nam door Bergkamp langs achteren onderuit te tackelen.VIDEO: Nederland-België 5-5, YouTube. Gearchiveerd op 29 maart 2024. Het incident leidde tot heel wat heen en weer geduw tussen de spelers van beide teams. Bij de Nederlanders was vooral Staelens de kop-van-jut. Eerder in de wedstrijd had Kluivert ook al gescoord, hij liet de bal toen tergend traag over de doellijn rollen om de Belgen te vernederen. Het geladen duel eindigde uiteindelijk op 5-5.
Afscheid Staelens maakte ook deel uit van de selectie die naar Euro 2000 mocht. België en Nederland waren als gastland geplaatst. De Rode Duivels begonnen met een zege op Zweden, maar verloren nadien van Italië en Turkije. België overleefde de groepsfase niet. Staelens speelde elke wedstrijd mee en zette na de laatste wedstrijd, tegen Turkije, een punt achter zijn carrière als international. In totaal speelde hij 70 keer voor de nationale ploeg. Hij was goed voor acht doelpunten.
Doelpunten