Imelda Romualdez Marcos (Manilla, 2 juli 1929) is een voormalig Filipijns politica en de weduwe van voormalig president Ferdinand Marcos. Zij was van 1965 tot 1986 first lady van de Filipijnen en bekleedde daarnaast verschillende politieke functies, waaronder die van gouverneur van Metro Manilla en lid van het Filipijns Huis van Afgevaardigden. Marcos verwierf internationale bekendheid door haar prominente rol tijdens het bewind van haar echtgenoot, dat werd gekenmerkt door autoritair bestuur, corruptiebeschuldigingen en een extravagante levensstijl. Zij is de moeder van president Ferdinand Marcos jr..
Vroege levensloop Imelda Romualdez werd geboren in het San Juan de Dios-ziekenhuis in Manilla als dochter van Vicente Romualdez en Remedios Trinidad. Haar vader was de derde zoon van Daniel Romualdez en Trinidad Lopez. Diens oudere broers waren Norberto Romualdez sr., een politicus en rechter van het Filipijns hooggerechtshof, en Miguel Romualdez, burgemeester van Manilla en parlementslid. Zelf was hij meer geïnteresseerd in muziek en cultuur dan in politiek. Samen met zijn twee broers had hij een advocatenkantoor in Manilla. Haar moeder was de tweede vrouw van Vicente Romualdez, wiens eerste vrouw was overleden. Zij was een kleermaakster die opgroeide in een weeshuis in Manilla.Katherine Ellison, Imelda, Steel Butterfly of the Philippines, McGraw-Hill, New York, 1988.
Imelda bracht haar jeugd door in het district San Miguel, dicht bij het paleis waar ze later als presidentsvrouw lang zou wonen. Haar familie woonde er in de buurt van de San Miguel-kerk totdat haar moeder overleed. Op dat moment besloot vader Vicente om weer terug te verhuizen naar hun familie op Leyte.
Imelda stond in haar jeugd bekend om haar schoonheid. Op 18-jarige leeftijd werd ze gekroond tot "Roos van Tacloban" en werd ze Miss Leyte. In 1953 vertrok ze naar Manilla waar de toenmalige burgemeester Arsenio Lacson haar tot "Muze van Manilla" benoemde na haar protest naar aanleiding van haar verlies in de verkiezing tot Miss Manilla.
Haar leven met Ferdinand Marcos In 1954 ontmoette Imelda bij een bezoek aan een sessie van het Filipijns Huis van Afgevaardigden Ferdinand Marcos. Marcos, afkomstig uit de noordelijke provincie Ilocos Norte en in zijn tweede termijn als afgevaardigde, was onder de indruk van Imelda en liet zich in de cafetaria van het gebouw aan haar voorstellen. Het verhaal gaat dat Marcos direct bij deze eerste ontmoeting al zou hebben gezegd “Met haar ga ik trouwen”. Na een zeer korte verkeringstijd van slechts elf dagen trouwde het stel in het bijzijn van een rechter in La Trinidad. Twee weken later, op 1 mei 1954, vond de kerkelijke inzegening in Manilla plaats met daarbij aanwezig onder anderen president Diosdado Macapagal.
Moeilijke eerste periode Gedurende de eerste periode van haar huwelijk met Marcos had Imelda het moeilijk. Marcos oefende grote druk op haar uit om haar om te vormen tot het ideale rolmodel van de vrouw van een Filipijns politicus. Ze moest ineens een huishouden bestieren met zo’n 35 man personeel waar dagelijks tientallen gasten bleven lunchen en dineren. In september 1955 overleed bovendien haar vader, die bij hen was ingetrokken, aan de gevolgen van longkanker. Twee maanden later werd hun eerste kind Imee geboren.
Kort nadat Marcos in 1957 voor een derde termijn als afgevaardigde was gekozen, kreeg ze een zenuwinzinking. Marcos liet haar opnemen in het Presbyterian Hospital, een psychiatrisch ziekenhuis in New York. Na een verblijf van drie maanden in het ziekenhuis keerde ze weer terug en ging het langzaam beter. Aan het einde van dat jaar werd hun tweede kind Ferdinand jr. geboren. Het jaar erop was ze voldoende hersteld om actief mee te helpen in de campagne om Marcos gekozen te krijgen in de Senaat. Ze ging met hem op rondreis door het land en hield korte toespraken en zong populaire liefdesliedjes voor het publiek. De campagne bleek succesvol en Marcos werd gekozen met de meeste stemmen van alle kandidaten. Het jaar erop beviel Imelda van haar derde kind, Irene.
Presidentsverkiezingen De politieke carrière van Marcos verliep voorspoedig. Nadat hij in 1963 tot voorzitter van de Filipijnse Senaat gekozen was, wilde hij bij de verkiezingen van 1965 een gooi doen naar het presidentschap. Om dit te bereiken was hij echter gedwongen over te stappen naar de Nacionalista Party, omdat zittend president Diosdado Macapagal zich namens de Liberal Party herkiesbaar wilde gaan stellen.
Allereerst diende Marcos de nominatie namens de Nacionalista Party binnen te slepen. Imelda had voor de partijconventie op 21 november 1964 een groep van zeventien dames samengesteld, die hen hielpen bij het uitdelen van brochures en broodjes. Ze droegen witte kimono's met blauwe saches met het woord Marcos erop. Marcos slaagde erin met hulp van zijn vrouw en de charmante "Blue Ladies", zoals ze later genoemd zouden worden, maar ook door het uitdelen van enveloppen met geld erin, de nominatie binnen te slepen. De volgende stap was het binnenhalen van een politicus met een grote achterban voor de post van vicepresident. Hiervoor hadden ze een van de tegenstanders bij de conventie op het oog, voormalig vicepresident Fernando Lopez. Het geld en de stemmen die Marcos met de Lopez-familie aan boord zou halen, zouden erg belangrijk zijn. Lopez weigerde echter in eerste instantie en het was uiteindelijk Imelda, die door een zeer indringend en emotioneel verzoek Lopez over de streep trok.
Na de conventie begon de harde campagne voor het presidentschap. De Marcossen waren erg populair bij een groot deel van het volk. Marcos, met zijn daadkrachtige speeches en status als oorlogsheld, met zijn jonge energieke vrouw Imelda spraken de mensen meer aan dan de wat oudere Diosdado Macapagal en zijn vrouw Eva. Het aantal Blue Ladies van Imelda was inmiddels opgelopen tot meer dan honderd. De verslechterende omstandigheden in de Filipijnen onder de arme bevolking deden veel kiezers bovendien verlangen naar verandering. Ferdinand en Imelda Marcos reisden maandenlang achtereen door het hele land. Vaak splitsten ze op om maar zo veel mogelijk kiezers te bereiken. Imelda hield korte toespraken en zong voor het toegestroomde publiek. Bij de verkiezingen op 7 november 1965 zou Marcos uiteindelijk ongeveer 705.000 stemmen meer binnenhalen dan zijn opponent. Marcos verklaarde na de verkiezingen dat hij zeker één miljoen stemmen aan zijn vrouw te danken had.
First lady van de Filipijnen thumb|Imelda en Ferdinand met de Johnsons tijdens hun eerste staatsbezoek aan de VS in 1966 Op 30 november 1965 werd Ferdinand Marcos geïnaugureerd als de 10e president van de Filipijnen. Imelda's meeleven met de burgerbevolking leverde haar de titel “Moeder van de Natie” op. In latere jaren verdween de sympathie voor haar compassie echter, omdat haar luxueuze levensstijl sterk contrasteerde met de situatie van het grootste deel van de bevolking.
Cultural Center In de eerste ambtstermijn van Marcos begon Imelda aan een ambitieus project. Ze wilde in Manilla een cultureel centrum laten bouwen dat niet zou hoeven onder te doen voor moderne culturele centra in westerse landen. Kort na Marcos' inauguratie begon ze met het plannen van het project. De bedoeling was dat het gebouw klaar zou zijn voor de volgende presidentiële verkiezingen in 1969. Architect Leandro Locsin kwam met een ontwerp. Het plan werd in eerste instantie enthousiast ontvangen, maar naarmate de beoogde einddatum naderde, werd duidelijk dat het cultureel centrum veel meer zou gaan kosten dan de oorspronkelijk begrote 4 miljoen US$. Aan het einde van 1968, toen het centrum voor driekwart klaar was, was reeds meer dan het dubbele uitgegeven. De oppositie onder leiding van senator Benigno Aquino jr. hekelde het project. De arme bevolking had volgens hen behoefte aan eten en drinken en niet aan een duur cultureel centrum. Uiteindelijk werd het project voor Imelda een succes. Het centrum werd twee maanden voor de verkiezingen, op 10 september 1969, geopend. Namens de Amerikaanse regering kwam gouverneur Ronald Reagan om de opening op te luisteren. Het zou het begin zijn van een langdurige goede relatie tussen Reagan en de Marcossen.
The Beatles In juli 1966 vond een incident plaats rondom het optreden van The Beatles in Manilla. Imelda had de bandleden uitgenodigd op het paleis, maar deze sloegen de uitnodiging af. Imelda nam ze deze weigering niet in dank af, want nadat het incident op televisie was uitgezonden, verdween plotseling alle beveiliging rondom de band. Bovendien werd manager Brian Epstein op het vliegveld gedwongen om de opbrengsten van het optreden af te geven voordat de Beatles per vliegtuig mochten vertrekken.Bob Spitz, The Beatles: The Biography, Little Brown, 2005
Dovie Beams In 1970 werd Imelda ernstig in verlegenheid gebracht toen de Amerikaanse actrice Dovie Beams bekendmaakte een affaire te hebben gehad met Marcos. Beams had Marcos leren kennen nadat ze was ingehuurd om mee te werken aan de film Maharlika over de oorlogsdaden van Marcos. Als bewijs van de affaire liet ze op de door haar belegde persconferentie een geluidsopname horen van haar en Marcos in bed. Volgens Beams liet ze het fragment horen om te voorkomen dat Marcos haar zou laten vermoorden. Het nieuws zou de Filipijnse pers lang blijven beheersen en zou een keerpunt zijn geweest in de relatie tussen Ferdinand en Imelda Marcos. Imelda zou vanaf dat moment veel meer haar eigen koers gaan varen zonder dat Marcos haar kon controleren. Langzamerhand vergrootte ze nadien haar machtsbasis.
Staat van beleg In zijn tweede en laatste termijn als president riep Marcos op 21 september 1972 de staat van beleg uit. Korte tijd daarna overleefde Imelda een aanslag op haar leven. Op 7 december 1972 werd ze met een mes aangevallen tijdens een prijsuitreiking die live op televisie werd uitgezonden. De aanvaller, een 27-jarige landmeetkundig ingenieur, werd ter plekke door beveiligingsmensen doodgeschoten. Imelda liep wonden aan handen en armen op en moest in het ziekenhuis worden opgenomen, waar ze drie dagen later werd ontslagen.
Gedurende de periode van de staat van beleg raakte Imelda steeds meer betrokken bij het bestuur van het land. Zo werd ze benoemd tot minister voor Volkshuisvesting, gouverneur van Metro Manilla en ambassadeur. In 1978 werd ze gekozen als lid van het nieuwe Filipijnse parlement (het (interim) Batasang Pambansa) als afgevaardigde van National Capital Region.
Toenemende extravagantie In deze periode werd de levensstijl van Imelda steeds extravaganter. Zo reisde ze regelmatig naar steden als New York, Rome en Kopenhagen waar miljoenen dollars aan winkelen uitgegeven werden. In 1983 stuurde ze een vliegtuig naar Australië om wit zand te halen voor een nieuw vakantieresort. Ze kocht diverse grote gebouwen in Manhattan, zoals de Crown Building voor 51 miljoen dollar en het Herald Centre voor 60 miljoen dollar. Ze verzamelde een grote kunstcollectie met daarbij werken van Michelangelo, Botticelli en Canaletto. De kritiek op haar extravagantie deed ze af met de opmerking dat het haar ”plicht was om als een licht, een ster, te zijn om [de armen] als voorbeeld te dienen”.
De moord op Benigno Aquino