Drive-by Truckers is een Amerikaanse rockgroep, die zich richt op het maken van alternatieve rock, country en southern rock. De groep heeft Athens, Georgia als thuisbasis, maar frontmannen Patterson Hood en Mike Cooley komen oorspronkelijk uit de regio Shoals in het noorden van Alabama. In de muziek wordt daarom veel verwezen naar Alabama.Weissman, B. (2011). The Secret To A Happy Ending [DVD]. ATO Records
Bezetting
Huidig bezetting Patterson Hood (gitaar, zang, mandoline, 1996-heden) Mike Cooley (gitaar, zang, banjo, mondharmonica, 1996-heden) Brad 'EZB' Morgan (drums, 1999-heden) Jay Gonzalez (keyboards, gitaar, accordeon, zaag, achtergrondzang, 2008-heden) Matt Patton (bas, achtergrondzang, zang, 2012-heden) David Barbe (producent, technicus, gitaar, bas, keyboards, zang, 1998-heden)
Voormalige leden Adam Howell (bas, achtergrondzang, 1996-1999) Matt Lane (drums, 1996-1999) John Neff (gitaar, pedal steel gitaar, achtergrondzang, 1996-1999, 2003, 2006-2012) Barry Sell (mandoline,1996-1999) Earl Hicks (bas, 1999-2003) Rob Malone (gitaar, bas, zang, 1999-2001) Jason Isbell (gitaar, keyboards, zang, 2001-2007) Shonna Tucker (bas, zang, gitaar, keyboard, 2003-2011) Spooner Oldham (elektrische piano, elektrisch orgel, 2003, 2007-2008)
Touring/sessie Jyl Freed (zang, 2000) Kelly Hogan (zang, 2000) Amy Pike (zang, 2000) Anne Richmond Boston (zang,2000) Scott Danbom (viool, 2003) Clay Leverett (harmonie, 2003) Adam Courson (hoorns, 2013)
Muziekstijl De muziekstijl van Drive-By Truckers bevat elementen van rock-'n-roll, southern rock, country, punkrock, cowpunk, poppunk, blues, soul, southern soul en r&b. Bands en artiesten die van invloed op de groep zouden zijn geweest, zijn onder meer The Clash, Richard Hell & The Voidoids, The Jim Carroll Band, Grandmaster Flash and the Furious Five, Goodie Mob, OutKast, Loretta Lynn, George Jones, Tammy Wynette, Ferlin Husky, Lefty Frizzell, Hank Snow, Hank Williams sr., Hank Williams jr., Red Sovine, Red Foley, Merle Haggard, Tom T. Hall, Townes Van Zandt, Neil Young en Lynyrd Skynyrd. De muziek van de band is geclassificeerd als southern rock, countryrock, rock-'n-roll, alternatieve country, r&b, arena rock, country, emo country, folkrock, hardrock, indierock, neo-southern rock, postcowpunk, rootsrock, southern gothic en southern soul.
Songteksten van Drive-By Truckers staan bekend om het uiten van de linkse politieke opvattingen van de band, in het bijzonder bandlid en songwriter Patterson Hood. Jonathan Bernstein, die voor Rolling Stone schreef, beschreef American Band als het meest politiek geladen album van de band en beschreef de nummers als stompe, pissige volksliederen uit het Trump-tijdperk, waarvan bijna de helft over wapengeweld gaat. Het lied Ramon Casiano gaat over het weinig bekende verhaal van wapenrechtenadvocaat en voormalig NRA-leider Harlon Carter, die in 1931 een 15-jarige Spaanse jongen neerschoot en doodde, maar ontsnapte aan opsluiting. Hood schreef What it Means in reactie op de dood van Trayvon Martin en Michael Brown, ongewapende zwarte tieners wiens moorden leidden tot de Black Lives Matter-beweging. Surrender Under Protest, Ever South en Guns of Umpqua onderzoeken generaties van raciale onrechtvaardigheid in een land dat 'eerst schiet en later vragen stelt'. Once They Banned Imagine bespreekt censuur van kunst in tijden van de crisis, vooral na de aanslagen van 11 september. Bandlid en songwriter Mike Cooley herinnerde zich dat na de aanslagen van 9/11, Clear Channel een lijst met nummers uitbracht die hun stations niet zouden mogen spelen. Het vervolgalbum The Unraveling zet de politieke songwriting van de band voort met Thoughts and Prayers en Babies in Cages over de kwestie van wapengeweld en het rechtstreekse familiescheidingsbeleid van de regering-Trump. The New OK bevatte nummers die zijn geschreven als reactie op de Black Lives Matter-protesten in Portland en de COVID-19-pandemie.
Geschiedenis Vroege dagen Drive-By Truckers werd geformeerd in 1996 door Patterson Hood (zoon van bassist David Hood van Muscle Shoals Rhythm Section) en zijn oude vriend, voormalige kamergenoot en muzikale partner Mike Cooley in Athens. De twee hadden in verschillende andere bands gespeeld, waaronder Adam's House Cat, dat eind jaren 1980 door een Musician-wedstrijd in de top 10 van "Best Unsigned Band" werd gekozen. De opnamen Town Burned Down van Adam's House Cat werden in september 2018 uitgebracht bij ATO Records. Na de ontbinding van Adam's House Cat traden Cooley en Hood op als duo onder de naam Virgil Kane. Ze formeerden uiteindelijk de band Horsepussy met bassist-zanger Adam Howell (later bij DBT) en Aaron Bryant (broer van DBT-webmaster Jenn Bryant) voordat ze een paar jaar uit elkaar gingen. Tijdens deze splitsing verhuisde Hood naar Athens en begon met het formeren van wat Drive-By Truckers zou worden.
De oorspronkelijke bezetting van de band was flexibel, maar meestal met Hood, Cooley en Howell, samen met drummer Matt Lane, pedal steel-speler John Neff en mandoline-speler Barry Sell. Ze brachten in 1998 hun eerste album Gangstabilly uit, met Hood en Cooley die soms mandoline en banjo speelden in plaats van gitaar en Howell op contrabas. Na het opnemen van hun eerste album, voegde de band gitarist/zanger Rob Malone toe. Op het tweede album Pizza Deliverance, uitgebracht in 1999, was Howell vertrokken, Malone overgestapt op bas en had Sell de band verlaten. Neff werd ook vermeld als gast in plaats van als lid, hoewel hij op een groot deel van het album speelt. Hood domineerde de songwriting en leadzang in deze vroege platen, maar Cooley, Howell en Malone droegen ook liedjes bij, waarbij Cooley's aandeel in de songwriting aanzienlijk toenam met het tweede album.
Na hun tweede publicatie werd Lane vervangen door drummer Brad Morgan, die al voor Lane had gespeeld tijdens een aantal shows van de band. Morgan werd het andere constante lid van de band, samen met Hood en Cooley. Omdat Neff ook had geweigerd een fulltime bandbijdrage te leveren, bleven Hood en Cooley achter als de enige oorspronkelijke leden. De band begon toen aan een landelijke tournee als een vierkoppige band, wat resulteerde in het livealbum Alabama Ass Whuppin (uitgebracht in 2000 door Second Heaven Records, opnieuw uitgebracht in 2002 door Terminus Records en opnieuw in 2013 bij ATO Records).
Southern Rock Opera Na drie jaar onderweg was er een hechte groep muzikanten ontstaan. Malone was weer overgestapt op gitaar, waardoor de band een driekoppige gitaarbezetting kreeg, net als Lynyrd Skynyrd. Earl Hicks, een vriend die eerder betrokken was bij de productie van de band, nam de bas over. Daarna begonnen ze te werken aan het dubbelalbum Southern Rock Opera uit 2001.
Het album verweeft de geschiedenis van Lynyrd Skynyrd tot een verhaal over de fictieve rockband Betamax Guillotine, wiens verhaal zich afspeelt in de context van het zuiden in de jaren 1970. Southern Rock Opera werd oorspronkelijk op 12 september 2001 in eigen beheer uitgebracht bij het eigen Soul Dump Records van Drive-By Truckers en oogstte lof van zowel fans als critici. Om aan de nieuwe vraag te voldoen die onder meer werd veroorzaakt door een viersterrenrecensie in Rolling Stone, werd Southern Rock Opera in juli 2002 opnieuw uitgegeven door Mercury Records en Lost Highway Records. Kort daarna werden Drive-By Truckers uitgeroepen tot «Band of the Year» door het tijdschrift No Depression.
Terwijl Drive-By Truckers aan het toeren waren ter ondersteuning van Southern Rock Opera, kreeg de band eind 2001 een probleem in de vorm van het vertrek van Rob Malone, waarna nog maar twee gitaristen over bleven (Cooley en Hood). Songwriter Jason Isbell werd aan de bezetting toegevoegd als derde gitarist van de band. Tijdens zijn vijf jaar bij Drive-By Truckers werden de composities van Isbell net zo geprezen als die van Cooley en Hood.
Met Jason Isbell Na het ondertekenen van een nieuwe deal met het in Austin gevestigde platenlabel New West, begon Drive-By Truckers met het opnemen van de opvolger van Southern Rock Opera. Het resultaat was Decoration Day uit 2003, die net als zijn voorganger veel lovende kritieken ontving. Het was weer een conceptalbum met personages die worden geconfronteerd met moeilijke beslissingen over huwelijk, incest, uiteenvallen, wraak, moord en zelfmoord. Het album bevat een eclectische mix van het nieuwere rootsy, hardrockende geluid van de band met een deel van hun oudere alt-country sound. Voormalig lid John Neff keerde terug als gast om pedal steel te spelen op ongeveer de helft van het album, hoewel hij niet met de band op tournee ging voor het album.
Na jarenlang produceren en spelen met Drive-By Truckers, verliet bassist Earl Hicks de band op 22 december 2003. Hicks werd onmiddellijk vervangen door studio-bassiste Shonna Tucker, de toenmalige echtgenote van gitarist Jason Isbell. Tucker was eerder te gast op Decoration Day en speelde contrabas op het door Cooley geschreven nummer Sounds Better in the Song.
In 2004 bracht Drive-By Truckers het conceptalbum The Dirty South uit, waarin de mythologie van het zuiden verder werd verkend, met nummers die waren gericht op Sam Phillips en Sun Records, John Henry, en een suite met drie nummers over sheriff Buford Pusser. Met Cooley en Isbell die elk 4 nummers bijdroegen op de set van 14 nummers, was het het eerste album van de band waarvoor Hood de meeste nummers niet schreef.
Na een tournee door 2004 en 2005, vonden Drive-By Truckers eind 2005 hun weg naar de Fidelitorium Recording Studio in Forsyth County. Deze opnamesessies, wederom geproduceerd door David Barbe, resulteerden in de zevende lp A Blessing and a Curse, uitgebracht op 18 april 2006 en demonstreerde het vermogen van Drive-By Truckers om nieuwe terreinen te betreden. Het album klinkt minder als Lynyrd Skynyrd en lijkt meer op de kale Britse rock van de vroege jaren 1970 zoals The Rolling Stones en The Faces. De invloed van Tom Petty, Blue Öyster Cult en Neil Young op het geluid van de band is ook prominenter aanwezig op dit album.
Op 1 september 2009 bracht Drive-By Truckers een verzameling B-kantjes en rariteiten uit, getiteld The Fine Print: A Collection of Oddities and Rarities, die werden opgenomen tijdens de Decoration Day en The Dirty South-sessies. Hoewel uitgebracht nadat hij de band verliet, bevat het album twee nummers geschreven door Jason Isbell.
Wijziging bezetting In 2006 herenigde Drive-By Truckers zich, zowel op het podium als op de plaat, met pedal steel-gitarist John Neff. Neff was te horen in één nummer op A Blessing and a Curse. In het volgende jaar begon Neff te toeren met de band als een onofficieel zesde lid.
Op 5 april 2007 maakte Jason Isbell bekend dat hij niet langer lid was van de band. De volgende dag bevestigde Patterson Hood de breuk op de officiële site. In zijn brief aan de fans beschreef Hood het afscheid als vriendschappelijk en sprak de hoop uit dat fans Drive-By Truckers zouden blijven steunen, evenals de solo-pogingen van Isbell. In dezelfde brief kondigde Hood aan dat Neff een voltijds lid zou worden, zowel op gitaar als pedal steel. Zes jaar na het vertrek van Isbell uit de band, onthulde hij dat de gerapporteerde vriendschappelijkheid van de splitsing een poppenkast was en dat hij gedwongen was uit te treden. Omdat zijn overmatig drank- en drugsgebruik Isbell onbetrouwbaar had gemaakt, had Hood hem gevraagd een pauze te nemen.