Armand De Decker (Brussel, 8 oktober 1948 – Sint-Lambrechts-Woluwe, 12 juni 2019) was een Belgisch liberaal politicus voor de MR. Hij was onder meer minister van Ontwikkelingssamenwerking in de federale regering-Verhofstadt II en voorzitter van de Senaat.Knack: Armand De Decker opnieuw voorzitter van Senaat, 15/7/7. Gearchiveerd op 25 februari 2008.
Biografie De Decker was de jongste zoon van de Vlaamse kunstschilder Luc De Decker en de broer van schrijver en journalist Jacques De Decker. In november 2009 werd hij tot minister van Staat benoemd.L'ex-président du Sénat et ex-bourgmestre libéral d'Uccle Armand De Decker est décédé, La Libre Belgique, 12 juni 2019. Gearchiveerd op 23 juni 2019.
In 1973 studeerde hij af als licentiaat in de rechten aan de ULB en daarna werd hij advocaat aan de Balie van Brussel. Tot 1977 was hij stagiair, vervolgens werd hij volwaardig advocaat. Hij huwde met Jacqueline Rousseaux, die net als De Decker actief werd als advocate. Beiden werden ook politiek actief voor de Franstalige liberalen. Daarnaast was hij reserveofficier binnen de pantsereenheden.
Politieke loopbaan In 1979 werd De Decker actief bij de toenmalige PRL, die dat jaar was ontstaan uit de fusie van de Waalse liberale partij PRLW en de onafhankelijke Brusselse liberalen van de Parti Libéral Bruxellois. Hij werd onmiddellijk lid van het partijbureau en was van 1979 tot 1981 adjunct-secretaris-generaal van de partij en van 1990 tot 1994 voorzitter van de Brusselse federatie van de PRL. In 1980 was hij tevens enkele maanden kabinetsadviseur van het kabinet van Charles Poswick, toenmalig minister van Landsverdediging.
In november 1981 werd hij voor het arrondissement Brussel verkozen in de Kamer van volksvertegenwoordigers, waar hij tot in mei 1995 bleef zetelen. De Decker maakte er deel uit van de commissies Landsverdediging (1981-1988 en 1989-1995), Herziening van de Grondwet (1981-1987), Landbouw en Middenstand (1982-1985), Infrastructuur (1985), Justitie (1985-1988), Binnenlandse Zaken, Openbaar Ambt en Algemene Zaken (1988-1989) en Buitenlandse Betrekkingen (1994-1995). Van december 1985 tot december 1987 en opnieuw van december 1991 tot mei 1995 was De Decker secretaris van de Kamer. Door het toen bestaande dubbelmandaat zetelde het parlementslid van 1981 tot 1995 eveneens in de Raad van de Franse Gemeenschap. Daar was De Decker actief in de commissies Jeugd en Permanente Vorming (1981-1985), Schone Kunsten (1981-1985), Algemene Zaken (1984-1991), vanaf 1989 eveneens belast met Financiën, en Radio en Televisie (1984-1991), vanaf 1989 tevens bevoegd voor Bioscopen, en Media en Bioscopen (1992-1995). In de Franse Gemeenschapsraad was De Decker van december 1981 tot oktober 1984 bovendien secretaris en van oktober 1984 tot oktober 1989 fractievoorzitter voor zijn partij. Daarnaast was hij van 1985 tot 1987 ondervoorzitter van de commissie Algemene Zaken en van 1989 tot 1991 ondervoorzitter van de commissie Radio, Televisie en Bioscopen.
In de Kamer groeide De Decker uit tot defensie- en buitenlandspecialist voor zijn partij en verdedigde hij de controversiële plaatsing van Amerikaanse kruisraketten in België. Tijdens de cruciale eindstemming van dit dossier, waarbij niet zeker was dat de regering een meerderheid van de parlementsleden achter zich zou krijgen, leed De Decker aan een ernstige vorm van hepatitis, maar kwam hij niettemin toch stemmen, zodat de stemming positief uitviel en de kruisraketten alsnog werden geplaatst. Ook was hij rapporteur van de wet op de bijzondere machten die de regering-Martens V kreeg om de economische crisis en de sanering van de overheidsfinanciën aan te pakken. Voorts ijverde De Decker voor de doorbreking van het staatsmonopolie betreffende radio- en televisie-uitzendingen, waardoor hij mocht optreden als rapporteur van het wetsontwerp dat de oprichting van de commerciële zenders RTL-TVI en VTM mogelijk maakte. Ook diende hij wetteksten in om vrije radiozenders te legaliseren en hen het recht te geven om reclameboodschappen uit te zenden.Huldebetoon aan de heren Tobback en Van den Brande, voor hun vijfentwintigjarig ambtsjubileum, evenals aan de heren Colla, De Decker en Kelchtermans naar aanleiding van hun twintigjarig ambtsjubileum, plenaire vergadering Senaat, 7 maart 2002.
Van juli 1989 tot december 1991 zetelde De Decker in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement, waar hij fractievoorzitter was voor zijn partij en actief was in de commissies Financiën, Begroting, Openbaar Ambt, Externe Betrekkingen en Algemene Zaken en Leefmilieu, Natuurbehoud en Waterbeleid. Na de verkiezingen van mei 1995 nam hij tot in juni 2003 opnieuw zitting in het Brussels Parlement, waarvan hij van juni 1995 tot juni 1999 voorzitter was. Hij combineerde dit met het voorzitterschap van de commissie Financiën en Begroting. Vanuit het Brussels Parlement had De Decker van 1995 tot 2003 tevens zitting in het Parlement van de Franse Gemeenschap, waar hij actief werd in de commissie Internationale Betrekkingen. Van juni 1995 tot mei 2014 maakte hij eveneens deel uit van de Senaat, tot juni 2003 als gemeenschapssenator en daarna elf jaar als rechtsreeks gekozen senator, met een onderbreking tussen juli 2004 en juni 2007. In de Hoge Vergadering was De Decker van 1995 tot 1999 lid van de commissies Binnenlandse Aangelegenheden en Institutionele Aangelegenheden, van 1999 tot 2004 en van 2007 tot 2010 voorzitter van de commissie Institutionele Aangelegenheden en van 1999 tot 2003 lid en van 2010 tot 2014 ondervoorzitter van de commissie Buitenlandse Betrekkingen en Landsverdediging.
Na de verkiezingen van juni 1999 werd aangenomen dat Armand De Decker minister-president zou worden van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, maar de functie ging uiteindelijk naar zijn partijgenoot Jacques Simonet. In plaats daarvan werd hij voorzitter van de Senaat, een functie die hij uitoefende van juli 1999 tot juli 2004. Na de herschikking van de regering-Verhofstadt II werd De Decker in juli 2004 federaal minister van Ontwikkelingssamenwerking. Drie jaar later, in juli 2007, verliet hij alweer de regering, nadat hij opnieuw was verkozen tot Senaatsvoorzitter. Hij bleef ditmaal in functie tot in juli 2010 en was daarna tot in mei 2014 ondervoorzitter van de Senaat. Na de verkiezingen van mei 2014, toen de Senaat niet meer rechtstreeks werd verkozen, maakte hij opnieuw de overstap naar het Brussels Parlement, waar hij tot in 2016 ondervoorzitter was en tot 2018 ondervoorzitter was van de commissie Financiën en Algemene Zaken. In mei 2019 kwam de parlementaire loopbaan van De Decker na meer dan 37 jaar ten einde.
Tijdens zijn parlementaire loopbaan maakte De Decker ook vele jaren deel uit van internationale parlementaire organen. Van 1982 tot 1999, 2003 tot 2004 en van 2010 tot 2011 was hij lid van de Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa en van de Assemblee van de West-Europese Unie: van 1982 tot 1996 en van 1997 tot 1999 als plaatsvervanger en van 1996 tot 1997, van 2003 tot 2004 en van 2010 tot 2011 als vast lid. Van de Assemblee van de West-Europese Unie was hij tussen 1984 en 1986 van ondervoorzitter en van 1986 tot 1989 was hij er voorzitter van de liberale fractie. Tevens was hij er van 1995 tot 1996 voorzitter van de Belgische delegatie en van 1996 tot 1999 was hij voorzitter van de commissie Defensie. In die functie ijverde hij voor een doortastend Europees veiligheids- en defensiebeleid. Van 2011 tot 2014 was hij enkel vast lid van de Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa meer en van 1992 tot 1995 was hij lid van de Parlementaire Assemblee van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE).
Ook op lokaal politiek niveau werd Armand De Decker actief. In oktober 1988 werd hij verkozen in de gemeenteraad van Ukkel, wat hij bleef tot in juni 1995. Van januari 1989 tot juni 1995 was hij er tevens schepen van Cultuur. De Decker verliet vervolgens voor lange tijd de gemeentepolitiek van Ukkel, tot hij opnieuw kandideerde bij de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2006. Hij werd opnieuw verkozen en was van december 2006 tot juli 2017 burgemeester van de gemeente. Nadien bleef hij nog tot in december 2018 gemeenteraadslid.
De Decker en de politieke crisis van 2007 In het kader van de moeizame vorming van een nieuwe federale regering kreeg De Decker in het najaar van 2007 samen met de Kamervoorzitter Herman Van Rompuy een koninklijke opdracht om voort te zoeken naar steun voor een staatshervorming. Men zou een "Nationaal College van Wijzen" in stelling brengen voorzien van "koninklijke commissarissen" of ervaren politici uit alle partijen en beslagen in de materie van staatkunde.
De Senaatsvoorzitter sprak de mening uit dat de politieke crisis in het najaar 2007 veroorzaakt werd door het bestaan van het kartel CD&V/N-VA. Dat probleem op zich, dixit De Decker, zal naar een oplossing leiden.Kartel CD&V/N-VA is probleem op zich. Gearchiveerd op 24 december 2007. De Deckers uitspraak veroorzaakte evenwel tandengeknars bij het bedoelde kartel, dat meedeelde dat De Decker ondoordachte verklaringen deed in hoogst persoonlijke naam. De N-VA stelde dat De Decker vrij vlug uit zijn rol viel zonder discretie en terughoudendheid in acht te nemen.Dedecker veroorzaakt tandengeknars bij het kartel. Gearchiveerd op 19 november 2007.
De Deckers interpretatie van de corridor die het Waalse Gewest moest verbinden met het Brussels Hoofdstedelijk Gewest haalde op 17 juli 2008 zelfs de site van The Economist waarin men stelde dat "One leader, Armand De Decker, has even suggested a route, running through a forest inhabited only by squirrels and the odd deer" (Een politiek leider Armand De Decker, stelde zelfs een route voor lopende door een bos, slechts bewoond door eekhoorns en herten).
Controversiële rol bij totstandkoming afkoopwet
In 2011 zou Armand De Decker op vraag van de Franse president Nicolas Sarkozy zijn tussengekomen om de afkoopwet versneld door het Belgische parlement te jagen.Kazakhstan: Will French Kickback Probe Dog Nazarbayev's Brussels Trip?, eurasianet.org, 7 oktober 2014. Gearchiveerd op 12 oktober 2017. Dit was nodig om de omstreden Oezbeeks-Belgische zakenman Patoch Sjodijev toe te laten er gebruik van te maken. De Kazachse autoriteiten zouden het beëindigen van de Belgische vervolging tegen Sjodijev voor onder andere witwassen en omkoping als voorwaarde hebben gesteld om bestellingen ter waarde van twee miljard euro te plaatsen bij Franse bedrijven.C'est qui, ce Chodiev ?, Le Vif/L'Express, 27 oktober 2012. Gearchiveerd op 24 februari 2021. Het ging om 45 helikopters bij Eurocopter en 295 locomotieven bij Alstom. Sjodijev betaalde ongeveer 23 miljoen euro en enkele dagen later was het contract ondertekend.251.000 euro voor de eigenlijke afkoopschikking en 22,5 miljoen euro om achterstallige belastingen te schikken: Chodiev kwam weg met 3,5 miljoen euro, De Standaard, 25 november 2016. Gearchiveerd op 27 november 2016.
Het was een verdachte storting van 300.000 euro op de bankrekening van Étienne des Rosaies, een prefect op het Élysée, die het Franse gerecht op het spoor bracht van wat aldaar bekendstaat als Kazakhgate. Het geld was afkomstig van De Deckers cliënt Sjodijev.
Het Franse blad Le Canard Enchaîné bracht in oktober 2012 uit dat De Decker zijn gewicht in de schaal had geworpen om de wet door het parlement te krijgen vóór het begin van het strafproces tegen Sjodijev.Sarkozy aurait fait accélérer le vote d'une loi belge pour favoriser des contrats, rtbf.be, 6 oktober 2012. Gearchiveerd op 25 juni 2018. De krant baseerde zich onder meer op een uitgelekt rapport van Etienne des Rosaies aan Claude Guéant, toen Frans minister van Binnenlandse Zaken:Armand De Decker se défend de tout interventionnisme, La Libre Belgique, 9 oktober 2012. Gearchiveerd op 24 augustus 2017.