Mars One was een Nederlandse stichting die het doel had om in 2027 een ruimtekolonie op de planeet Mars te vestigen. Mars One Ventures AG, het bedrijf waarin de commerciële activiteiten van de stichting zijn ondergebracht, is sinds januari 2019 in liquidatie nadat ze sinds 2016 geen succes bij nieuwe fondsenwerving hadden gehad. In 2021 werd Mars One opgeheven. Mars One’s journey (2011 - 2021, Mars one website, geraadpleegd op 11 juni 2022. Gearchiveerd op 12 juni 2022.
Volgens de toenmalige planning zouden in 2026 vier mensen naar Mars gestuurd worden om de eerste bewoners van de planeet te worden. Het project bood de kolonisten niet de mogelijkheid terug te keren naar de Aarde. De selectieprocedure en training van de kolonisten en de reis naar Mars en de vestiging op de planeet moesten wereldwijd uitgezonden worden als een reality-televisieprogramma.
De kosten van de eerste reis naar Mars werden door Mars One geschat op 6 miljard Amerikaanse dollar, exclusief de kosten om vier kolonisten op Mars tot hun dood te onderhouden. Dat zou relatief goedkoop zijn — ter vergelijking, een missie waarbij astronauten tijdelijk op Mars verblijven en dan weer terugkeren naar de Aarde werd door NASA geschat op 100 miljard dollar.
Het project stond los van de organisatie Mars Society. Het was ook niet gerelateerd aan Inspiration Mars, een project gelanceerd door miljardair Dennis Tito, waarbij een echtpaar langs Mars zou reizen en weer terug.
Verschillende deskundigen en ruimtevaartorganisaties hadden twijfels over de haalbaarheid van het project en de betrouwbaarheid van de organisatie.
Plannen Oorspronkelijke plannen Volgens de website van Mars One begon het team achter het project in 2011 met de planning. Volgens de organisatie werd de haalbaarheid van het project onderzocht door experts, waaronder de financiële, psychologische en ethische aspecten.
Mars One maakte in mei 2012 de plannen bekend. Deze behelsden een enkele reis naar Mars in 2023, met een mogelijke onbemande missie in 2016 om de weg te bereiden.
De volgende tijdlijn voor het project werd gepresenteerd: 2013: De eerste 40 kandidaat-kolonisten worden geselecteerd en een replica van de kolonie wordt gebouwd voor trainingsdoeleinden 2014: De eerste communicatiesatelliet wordt geproduceerd thumb|Illustratie van de SpaceX Dragon 2 2016: Een bevoorradingsmissie met 2500 kilo aan vervangingsonderdelen en andere voorraden, uitgevoerd door een aangepaste versie van de SpaceX Dragon 2 2018: Een rover wordt geland op Mars om de locatie van de kolonie te selecteren. 2021: Zes extra Dragons en een tweede rover worden naar Mars gestuurd met twee wooneenheden, twee life support-eenheden om ademhaling mogelijk te maken en twee eenheden voor het opslaan van voorraden 2022: De eerste groep van vier kolonisten wordt naar Mars gelanceerd. 2023: De kolonisten komen aan op Mars 2025: Een tweede groep van vier kolonisten komt aan op Mars 2033: De kolonie heeft een omvang van 20 mensen bereikt.
Herziene plannen Sinds de aankondiging in 2012 zijn de plannen aangepast en de data veranderd. In 2013 was de geplande landing van de eerste kolonisten twee jaar opgeschoven, naar 2025 en in 2015 werd de landing opgeschoven naar 2027.
In december 2013 presenteerde Mars One plannen voor een onbemande missie in 2018, twee jaar later dan oorspronkelijk aangekondigd, en werd in februari 2015 nogmaals verschoven, ditmaal naar 2020. Volgens Mars One zou hiervoor een lander gebouwd worden door Lockheed Martin, gebaseerd op een ontwerp gebruikt voor NASA's Phoenix- en InSight-missies naar Mars. Daarnaast zou een communicatiesatelliet in een baan rond Mars gebracht worden. Deze zou worden gebouwd door Surrey Satellite Technology. Mars One had toen nog niet duidelijk gemaakt hoe het de 200 miljoen Amerikaanse dollar zou opbrengen om deze onbemande missie te financieren.
In 2015 gaf Mars One aan dat de volgende stappen gepland waren: 2020: Een bevoorradingsmissie met 2500 kilo aan vervangingsonderdelen, zonnepanelen en andere noodzakelijke voorraden 2022: Een rover wordt op Mars neergezet om de planeet te verkennen en de ideale locatie voor de kolonie te selecteren. 2024: Zes eenheden van de kolonie worden op Mars neergezet: twee wooneenheden, twee life support-eenheden om ademhaling mogelijk te maken en twee eenheden voor het opslaan van voorraden 2026 (uiterlijk): De eerste vier kolonisten worden gelanceerd en landen na een ruimtereis van zeven maanden in 2027 op Mars. 2028 (uiterlijk): Een tweede team van vier kolonisten wordt naar Mars gestuurd.
Het doel van de organisatie was om, na de landing van het eerste team, elke twee jaar vier nieuwe kolonisten naar Mars te sturen. In 2035 zouden er dan meer dan 20 mensen op Mars wonen en werken.
In december 2013 werd een contract gesloten met Lockheed Martin en Surrey Satellite Technology voor missieconceptonderzoek naar de haalbaarheid van de onbemande missie die voor 2020 in de planning stond.
Selectie van kolonisten Eerste selectieronde Van 22 april tot 31 augustus 2013 konden kandidaten zich melden op de website van Mars One."Can I Apply to Become an Astronaut?" Mars One. Geraadpleegd op 2 september 2013. De aanvraagprocedure bestond uit algemene informatie over de kandidaat, een cv en een brief en video waarin de kandidaat zijn of haar motivatie kon uitspreken. Kandidaten moesten een bedrag van tussen de 5 en 75 Amerikaanse dollar betalen (afhankelijk van de relatieve welstand van het land van de aanvrager).
Via de site kreeg de organisatie zo'n tweehonderdduizend aanmeldingen. Daarvan vulden ongeveer tienduizend mensen het gehele profiel in.Joris van Casteren (2016). Mensen op Mars: relaas van een manmoedige poging. Amsterdam: Uitgeverij Prometheus, p.309 Niet veel meer dan vierduizend mensen betaalden het inschrijfgeld en werden daardoor daadwerkelijk toegelaten tot de selectieprocedure. Uiteindelijk presenteerden 2582 kandidaten zich op video op de website.Mogelijk twee Nederlandse Mars-pioniers, www.rtlnieuws.nl, 31 december 2013. Gearchiveerd op 8 oktober 2017. Op 30 december werden de resultaten van de eerste aanvraagronde gepresenteerd. In totaal 1.058 kandidaten (586 mannen en 472 vrouwen) uit 107 verschillende landen werden geselecteerd voor de tweede ronde. Hiervan kwam de grootste groep (297) uit de Verenigde Staten, gevolgd door Canada (75) en India (62). De kandidaten omvatten ook zes personen uit België en drieVan Casteren, p.56 uit Nederland.
Regionale selectie De geselecteerde 1.058 kandidaten moesten een verklaring van een arts overleggen dat ze in goede gezondheid waren. Ze werden daarna ondervraagd door 300 regionale selectiecommissies, die de kandidaten zouden selecteren die doorgingen naar de volgende ronde. Mars One was volgens eigen zeggen in onderhandeling met verschillende mediabedrijven over de uitzendrechten van deze selectieronde.
In elke regio zouden naar planning 20 tot 40 kandidaten deelnemen aan uitdagingen om hun geschiktheid aan te tonen. Het publiek zou één winnaar per regio uitkiezen. Daarnaast konden experts kandidaten selecteren om naar de volgende ronde te gaan.
Derderondekandidaten Er werden 50 mannen en 50 vrouwen geselecteerd, waaronder Brad uit België (maar geen Nederlander).
Internationale selectie De internationale selectie zou naar planning wereldwijd uitgezonden worden. De selectiecommissie zou de kandidaten indelen in internationale groepen, die eerst een korte training zouden krijgen in een replica van de geplande Marskolonie. In 2018 zouden dan uit de kandidaten drie tot zes teams van elk vier mensen in dienst genomen worden om voltijds te gaan trainen. Deze kandidaten zouden het astronautenkorps vormen van Mars One. Hoewel al deze kandidaten even geschikt zouden zijn, zouden de eerste vier die naar Mars moesten gaan waarschijnlijk door het kijkerspubliek gekozen worden.
Training van kolonisten Technische training De planning was dat de kolonisten een trainingperiode van zeven jaar zouden ondergaan om een reeks vaardigheden te leren in verschillende specialiteiten: Twee kolonisten worden opgeleid om de apparatuur te kunnen repareren en andere technische problemen te kunnen oplossen. Twee kolonisten krijgen medische training om kleine en grotere gezondheidsproblemen te kunnen behandelen. Eén kolonist krijgt een opleiding in de geologie van Mars. Eén kolonist krijgt een opleiding in exobiologie: het onderzoek naar mogelijk leven op andere planeten.
Andere specialiteiten, zoals fysiotherapie, psychologie en elektronica, zouden worden gedeeld door alle beoogde kolonisten.
Persoonlijke training De beoogde kolonisten moesten kunnen omgaan met de moeilijke leefomgeving op Mars. De kolonisten werden er dan ook op geselecteerd hoe goed ze in staat waren met deze omstandigheden te kunnen omgaan, en werden hierop ook getraind.
Groepstraining Groepstraining zou plaatsvinden in de vorm van gesimuleerde missies. Deze zouden plaatsvinden in een zo realistisch mogelijk nagebootste omgeving. De verschillende groepen zouden drie maanden per jaar deelnemen aan dergelijke simulaties. Hierbij konden ze alleen de basis verlaten in hun ruimtepak. Ze zouden moeten zorgen voor hun eigen drinkwatertoevoer en de ademhalingssystemen in werking houden. Ze zouden ook hun eigen voedsel moeten kweken. Alle communicatie met de buitenwereld kreeg een realistische vertraging van 20 minuten.
Er waren meerdere simulatiebases gepland: sommige van deze in extreme omstandigheden op Aarde, zoals woestijnen of de poolgebieden.
Technologie Mars One had een of meerdere bedrijven gekozen voor elk van de verschillende componenten van de missie. De hoofdcomponenten werden uitbesteed aan gevestigde ruimtevaartbedrijven.
Mars One wilde SpaceX contracteren voor de lancering, de lander en de bouw van de kolonie-eenheden. In mei 2013 had SpaceX nog geen contract gesloten met Mars One.
Lancering De Falcon Heavy van SpaceX zou naar planning gebruikt worden voor de lancering.
Vervoer naar Mars Het plan was om het ruimtevaartuig dat de kolonisten naar Mars moest brengen, in een lage baan rond de Aarde samen te stellen. Het zou bestaan uit twee modules voor voortstuwing, een woonmodule en een lander. Thales Alenia Space zou vermoedelijk gecontracteerd worden voor de ontwikkeling van dit ruimtevaartuig.
Communicatiesysteem Om tussen de marskolonie en de Aarde te communiceren, waren naast apparatuur op Mars en de Aarde, ook satellieten nodig. Het bedrijf Surrey Satellite Technology was beoogd om het contract te krijgen voor het ontwikkelen van deze technologie. In december 2013 tekende Surrey een contract met Mars One voor onderzoek naar de benodige satelliettechnologie. Mars One verwachtte dat er minstens twee satellieten nodig zouden zijn, één in een stationaire baan rond Mars en een tweede bij Lagrangepunt L4 of L5 om het signaal door te sturen wanneer Mars zich tussen de eerste satelliet en de Aarde bevindt. De mogelijkheid werd opengehouden om nog een derde satelliet te gebruiken om het signaal door te sturen omdat de Zon af en toe ook het signaal van de tweede satelliet kan blokkeren.
Landers De landers zouden naar verwachting gebaseerd worden op de SpaceX Dragon. Deze speciaal aangepaste landers zouden naar planning een diameter van 5 meter en een volume van 25 m³ krijgen.
De landers hadden verschillende functies: een lander met systemen die de beschikbare materialen op Mars kunnen omzetten in energie, water en zuurstof voor ademhaling Deze systemen zouden waarschijnlijk ontwikkeld worden door Paragon Space Development. een lander met vracht (voorraden) een lander met een opblaasbare woonmodule voor de kolonisten een lander met de kolonisten zelf een lander om de benodigde rovers op het Marsoppervlak neer te zetten.
Rovers De rovers zouden niet onder druk staan en afstanden tot 80 kilometer kunnen afleggen. Hiervoor zou Astrobotic Technology een opdracht krijgen.
Ruimtepakken