Emile de Bronckart (Luik, 25 december 1813 - Bra, 1 juni 1884) was een Belgisch volksvertegenwoordiger.
Levensloop
Emile de Bronckart was de zoon van Jean-Arnold-Hubert de Bronckart (1785-1850), raadsheer bij het hof van beroep in Luik, en van Marie-Catherine Rongé. Hij trouwde met Thérèse Grandjean (1806-1893). Ze bleven kinderloos en met hen stierf de familie uit.
Hij werd gemeenteraadslid en burgemeester van Bra (1855-1863). Hij werd ook provincieraadslid (1844-1853) en was bestendig afgevaardigde voor de provincie Luik (1846-1853).
In 1853 werd hij verkozen tot liberaal volksvertegenwoordiger voor het arrondissement Luik. Hij bleef het mandaat vervullen tot in 1864.
De Bronckart was lid van een vrijmetselaarsloge in Luik.
Afkomst
Jonkheer Emile de Bronckart was de kleinzoon van Jean Arnold de Bronckart (1758-1829), burgemeester van Bra, en Catherine de Lezaak (1754-1785). Jean-Arnold-Theodore de Bronckart verkreeg adelserkenning in 1817. Hij was een zoon van Jean-François de Bronckart, burgemeester van Luik in 1772, en van Marie-Catherine de Bra d'Izer.
Literatuur La Belgique maçonnique, Brussel, 1887. J. BERGER-CARRIERE, Notes généalogiques sur la famille de Bronckart, in: Le Parchemin, 1966. Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge, Annuaire 1985, Brussel, 1985. Jean-Luc DE PAEPE & Christiane RAINDORF-GERARD (red.), Le Parlement belge, 1831-1894. Données biographiques, Brussel, 1996.
Categorie:Belgisch volksvertegenwoordiger Categorie:Burgemeester van een voormalige Waalse gemeente Categorie:Gedeputeerde van Luik Categorie:Belgisch liberaal