Een gorsvaaggrond is een bodemtype binnen het Nederlandse systeem van bodemclassificatie en behoort tot de initiale vaaggronden.Bakker, H. de en J. Schelling, 1989 - 2e gew. druk bewerkt door J. Brus en C. van Wallenburg. Systeem voor de bodemclassificatie voor Nederland, de hogere niveaus. Pudoc, Wageningen. Er zijn weinig tekenen van bodemvorming. Gorsvaaggronden zijn tot minimaal 20 cm diepte half of bijna gerijpt. Hierdoor zijn slappe zavel- en kleigronden ontstaan met een redelijk stevige bovengrond. De grondsoort is daarom stevig genoeg voor begrazing door vee.
De bodem komt voor in kwelders en schorren en bevat blauwe zeeklei. Ze worden aangetroffen op de wat hogere delen van de buitendijkse gronden, o.a. tegen de dijken. Gorsvaaggronden vormen een overgang tussen natte, nauwelijks of niet gerijpte slikvaaggronden naar de, binnendijks gelegen, meer gerijpte nesvaaggronden.
Slikvaaggronden en gorsvaaggronden worden in oudere literatuur beschreven als buitendijkse kleigronden
Schematische profielbeschrijving De onderstaande tabel omvat een schematische uiteenzetting van het bodemprofiel van een gorsvaaggrond uit Zeeland.Pleijter, G. en Van Wallenburg, C., 1994. Toelichting bij de kaartbladen 42 West - 42 Oost Zierikzee en 47/48 W Cadzand/Middelburg. Bodemkaart van Nederland 1:50.000 Wageningen, DLO-Staring Centrum. Gearchiveerd op 7 maart 2016.
HorizontDiepteOmschrijvingAg0–25 cmdonkergrijze, roestige, zeer humeuze, bijna gerijpte, kalkrijke, lichte kleiCg25–40 cmgrijze, roestige, kalkrijke, bijna gerijpte, lichte kleiCG40–70 cmblauwgrijze, roestige en gereduceerde, halfgerijpte, kalkrijke, gelaagde lichte kleiG70–120 cmblauwgrijze, gereduceerde, geheel ongerijpte zware klei
Categorie:Bodemtype