The Libertines is een Engelse rockband opgericht in 1997. De groep werd gevormd door zangers/gitaristen Carl Barât en Pete Doherty, aangevuld met bassist John Hassall en drummer Gary Powell.
Barât en Doherty ontmoetten elkaar in 1996 en begonnen een jaar later met The Libertines. Hierna volgden enkele wisselingen in de formatie, waarna het duo uiteindelijk vasthield aan Hassall en Powell. Eind 2001 tekende de band een platencontract bij Rough Trade en een jaar later verscheen het debuut Up the Bracket. Het vervolgalbum The Libertines, dat de eerste plaats behaalde in de UK Album Chart, was tevens het laatste: door de voortdurende problemen tussen Doherty en de overige leden viel de band uiteen. In 2010 speelt The Libertines een reünieconcert op de Reading en Leeds Festivals.
The Libertines maakten deel uit van de post-punk revival en garagerock revival aan het begin van de 21e eeuw, samen met onder andere The Strokes en The Vines.
Biografie 1997 - 2000: Oprichting en zoektocht naar een platencontract Carl Barât begon in 1996 aan zijn studie Drama aan de Brunel University in Uxbridge, waar hij Amy-Jo Doherty ontmoette.Us against the world (Guardian.co.uk) Ze werden verliefd op elkaar en gingen samenwonen in Richmond. Daar vertelde Amy-Jo over haar broer Pete die, zoals ze beschreef, een dichter was. Pete hoorde op zijn beurt dat Barât een 'geweldige gitarist' was en wilde hem graag ontmoeten. Hun eerste ontmoeting ontstond nadat Amy-Jo vroeg of Carl op Peter wilde passen omdat ze naar een college moest. De twee begonnen te praten over muziek en poëzie en daaruit bleek dat ze veel gemeen hadden, zoals hun liefde voor Engeland. Daarnaast waren er verschillen: terwijl Pete alleen maar Britse muziek luisterde, was dat juist onbekend terrein voor Carl. De twee begonnen steeds vaker met elkaar om te gaan. Pete zou dan bij Carl en Amy-Jo langskomen om gitaar te spelen en te praten.Thornton, Sargent, 2006. p. 15-17
Na een tijd maakten ze een deal met elkaar: ze zetten hun hele leven in het teken van de droom om een succesvolle band te worden. Pete verhuisde naar Londen om Engelse literatuur te studeren en Carl stopte met zijn drama-studie. Samen gingen ze in een appartement in Londen wonen, waar ze op zoek gingen naar mensen om een band te vormen. De buurman van Barât en Doherty was Steve Bedlow, beter bekend als 'Scarborough Steve'. Vanwege zijn mondigheid en vastberadenheid vonden de twee dat Bedlow de perfecte leadzanger zou zijn. Scarborough Steve kende op zijn beurt John Hassall en Johnny Borrell, twee vrienden die samen op school zaten en muziek maakten. Doherty nam in de zomer van 1997 contact op met Hassall. Ze praatten samen over muziek en de band die Doherty wilde vormen. De volgende dag kwamen Barât, Borrell en Scarborough Steve langs en besloten een band te vormen, alhoewel nog niet duidelijk was wie wat voor instrumenten zou gaan spelen.
Rond deze tijd werd de naam 'The Libertines' bedacht. De naam werd afgeleid van 'The Lust of the Libertines' van Markies de Sade, een stuk uit de roman 'De 120 dagen van Sodom'. Twee dagen later speelt de band hun eerste concert in de kelder van Barât en Doherty. De drummer van die avond was ene Zack, die eenmalig werd opgeroepen. Binnen enkele weken kreeg de band een plaats in de Odessa Studios in Oost-Londen. Om op te nemen, was echter nog steeds een drummer nodig. De avond voor aanvang van de opnamen ontmoetten Barât en Doherty iemand in de pub, die afsprak dat hij de volgende dag wel zou komen drummen. Als hij echter niet komt opdagen, belt Odessa-eigenaar Gwyn Mathias zijn 54-jarige vriend Paul DuFour op, die voor 50 pond komt drummen. DuFour raakt zo onder de indruk van de band, dat hij zich aanbiedt als vaste drummer.Thornton, Sargent, 2006. p. 17-19
2000 - 2002: Eerste demo en platencontract In 2000 benaderde de band een werknemer van Malcolm McLaren, de ex-manager van The Sex Pistols, om de band te managen. Hij had geen interesse, maar zijn vriendin Banny Poostchi (een advocate van Warner Chappell Music Publishing) wilde het wel proberen. In september 2000 werd Legs 11 opgenomen: een demo met de 8 beste Libertines-nummers, uitgekozen door Barât. Er was echter nog steeds geen interesse in de band. Hassall en DuFour maakten onderling een afspraak: als het niet binnen afzienbare tijd iets werd, zouden ze uit de band stappen. Als de band op een avond per ongeluk voor 2 zalen wordt geboekt, ontstaat er een splitsing in de band. De leden worden het niet eens over waar er gespeeld moet worden en Hassall vertrekt. In december stapt ook Poostchi op.Thornton, Sargent, 2006. p. 20-22
Toen kwam het keerpunt: de New Yorkse band The Strokes veroverden Engeland met een stijl die precies aansloot bij die van The Libertines. Pootschi kwam terug naar de band en wilde ze opnieuw managen, onder de voorwaarde dat ze Strokes-achtige nummers zouden maken; dit puur om een contract te krijgen bij Rough Trade. Barât en Doherty stemden in. Enige probleem was een nieuwe bassist en drummer. Voor de basgitaar werd Borrell opgeroepen. Pootschi’s secretaresse Katie Ferry was op hetzelfde moment aan het daten met Gary Powell, een drummer uit New Jersey. Barât en Doherty regelden een gesprek met Powell en samen stemmen ze in om een band te vormen. Samen met Borrell oefenden de band elke dag.Thornton, Sargent, 2006. p. 27-31 Op 1 oktober 2001 belt Pootschi A&R manager-James Endeacott van Rough Trade op om hem te vragen of hij naar de band zou willen luisteren. Endeacott kwam, maar opeens bleek dat Borrell naar Wales was vertrokken en niet meer zou terugkomen. Zonder bassist speelde de band enkele nummers. Na een cd en een tweede optreden was Endeacott overtuigd en mocht de band naar de Rough Trade studio’s komen.
Op 11 december wordt de band 'goedgekeurd' en krijgt het zijn eerste contract. Na dit succes was een bassist snel gevonden: Hassall was bereid de band nog een kans te geven. The Libertines kregen kort daarna hun eerste (positieve) review in de NME. Ze kwamen in het voorprogramma van The Strokes en The Vines.The Libertines (FreeWilliamsburg.com)Thornton, Sargent, 2006. p. 34-42 Rough Trade vond het toen tijd voor de eerste single en liet Bernard Butler van Suede overkomen. Butler noemde de band na het aanhoren 'geniaal' en koos twee potentiële singles uit: "What a Waster" en "I Get Along". Op 3 juni worden beide singles uitgebracht. Twee dagen later belandde de band op de cover van NME.Thornton, Sargent, 2006. p. 46-53 De band bleef toeren: in 2002 werd meer dan 100 maal opgetreden, reizend door Engeland met een toerbusje.Thornton, Sargent, 2006. p. 65 Op 27 juli mochten ze als voorprogramma van The Sex Pistols spelen en een paar maanden later bij Morrissey.
2002 - 2003: Up the Bracket en Europese toer thumb|140px|right|John Hassall The Libertines gingen de studio’s in voor de opnamen van het eerste album. De originele producer zou eigenlijk Nigel Godrich worden, maar hij had verplichtingen bij Radiohead. Toen bood Rough Trade Mick Jones van The Clash aan, waar de band zich goed in kon vinden. Ze begonnen te werken in de RAK Studio’s, waar de band in twee weken 20 nummers opnamen.Thornton, Sargent, 2006. p. 56-65 Hierna werd het album gemixt in de Whitfield Studio’s, die ook door The Clash werden gebruikt. Tijdens dit proces liet Doherty voor het eerst verstek gaan bij een optreden. Na een arrestatie van Doherty moest het H2002 Festival in Scarborough door de drie overige leden gespeeld worden. In augustus stond het Reading/Leeds Festival op het programma. Dat werd geen succes, aangezien Barât’s versterker tijdens het concert explodeerde.Thornton, Sargent, 2006. p. 66 Op 30 september werd de single "Up the Bracket" uitgebracht, dat het iets beter in de hitlijst deed dan "What A Waster". Op 21 oktober werd het album Up the Bracket uitgebracht. Het bereikte nummer 35 op de Britse Album-hitlijst.Thornton, Sargent, 2006. p. 70
De band verschijnt in de kerstmis-editie van NME en mag in februari opnieuw in het voorprogramma van The Vines, als zij op de NME Awards optreden. The Vines moest echter het concert afzeggen na een vechtpartij, wat betekende dat The Libertines de hoofd-act werd.Thornton, Sargent, 2006. p. 70-71 Het werd een alles-of-niets-optreden: de band kreeg niet de gewenste media-aandacht en bij een slecht concert zou NME de band afschrijven. Het werd echter een goed optreden en de media schreven positieve kritieken. De band ging op toer naar Scandinavië en hield enkele concerten in Engeland. Twee dagen erna zou de Europese toer beginnen in Hamburg. Doherty kwam echter niet opdagen voor vertrek en het concert moest afgezegd worden. Hij was niet zo heel lang kwijt; de band hield enkele kleine concerten in eigen land (die via internet werden aangekondigd) en de band vertrok later voor een tour naar Japan.Thornton, Sargent, 2006. p. 76-81
Rond deze tijd begon Doherty zwaardere drugs te nemen en daardoor ontstonden er problemen met de overige bandleden. Pootschi werd enkele malen ontslagen (en weer aangenomen), de combinatie van toeren en drugs werkten tegen hem en hij wilde niet verder met Hassall en Powell. Het eerste optreden in Japan werd ook een teleurstelling: na 30 seconden spelen stortten de versterkers naar beneden. De versterkers werden tijdens het concert gemaakt en de bandleden maakten het optreden nog wel af.Thornton, Sargent, 2006. p. 98-103 De terugreis van Japan was geruststellend voor Doherty: ruzies met de bandleden gingen over. De volgende concerten werden gehouden in de Verenigde Staten. Het eerste optreden moest afgezegd worden vanwege het overlijden van Doherty’s grootmoeder, maar hij was op tijd in de VS voor het Coachella Festival waar de band slechts 2 nummers kon spelen vanwege een uitlopend optreden van Groove Armada. De band trad ook op in de David Letterman-show. Tijdens deze reis werden de Babyshambles Sessions opgenomen, een serie demo’s die door Doherty aan een fan werd weggegeven die ze later op het internet zette.Thornton, Sargent, 2006. p. 119 Doherty’s drugsprobleem begon weer op te spelen doordat hij via dealers in New York makkelijk aan drugs kon komen.Thornton, Sargent, 2006. p. 106-113
2003 - 2004: Problemen Doherty en Freedom Gig Eenmaal terug in Engeland ging de band meteen de studio in om de nieuwe single "Don’t Look Back Into the Sun" op te nemen. Doherty kwam echter vaak te laat voor opnamen, of zelfs helemaal niet. Later regelde Doherty een optreden in een huis bij Kings Cross, in de hoop dat de andere bandleden vanzelf zouden komen. Aangezien het het eerste optreden was sinds de tour naar Japan en Amerika, stond het huis helemaal vol met mensen. Powell verscheen, maar alleen om Doherty over te halen de opnamesessies te doen. Doherty ging er niet op in en Powell vertrok weer. Doherty's vriend en muzikant Wolfman was er wel en samen speelden ze de hele avond.Thornton, Sargent, 2006. p. 126-131 Doherty was zeer teleurgesteld dat Barât er niet was.Thornton, Sargent, 2006. p. 120-123 Een andere avond, als Doherty een optreden op een dak in Whitechapel regelt, komt Barât ook niet opdagen. Hij is dan zijn verjaardag vieren met vrienden, die hem overtuigen niet te gaan. Doherty is hevig teleurgesteld en vertrok met de trein, zelf niet wetend waarnaartoe.
Het was de avond voor een nieuwe Europese tour, waardoor er weer zonder Doherty moest worden gespeeld. Technicus Nick Gavrilovic moest tijdelijk invallen, nadat Barât hem onderweg in de bus zo veel mogelijk nummers had geleerd. Op het Rock im Park-festival op 6 juni speelde Gavrilovic gitaar en hielp The Cooper Temple Clause-bassist Didz Hammond met de zang. Doherty liet ondertussen met enkele berichtjes van zich horen op de Libertines-website. Een officieel bericht liet weten dat Doherty ziek was, maar in werkelijkheid zat hij in Engeland, woedend op Barât. Terwijl de tour doorging tot in eigen land, werd Doherty naar een afkickkliniek gestuurd. Voor dat hij weer clean was verliet hij de kliniek alweer.