Atonale poëzie is poëzie waarbij de betekenis van het woord is losgelaten.
Atonaal is een van de kenmerken van de poëzie van de Vijftigers. Met name de dichter Lucebert hanteerde het principe. Deze vorm van abstractie van het gedicht gaat verder dan die van de poésie pure (waarin het verhaal min of meer duidelijk is), maar minder ver dan die van het klankdicht (waar het alleen om klank gaat). Bij atonale poëzie is er nog wel de notie dat het ergens over gaat, alleen er is, ook na een diepgaande bestudering, geen min of meer duidelijke uitleg te geven.
door die groene of moedemusici al vroeg heen enweer gegaan hoog veelmaar ook vaak laaglig ik naast mij het krijgshaftignajaarsweer nu neerslachtigen wens niet meer danmij volstrekt eenzelvigte bedelven onder mij (Lucebert, uit apocrief)
Categorie:Dichtkunst