Georges Leekens (Meeuwen, 18 mei 1949) is een voormalig Belgisch voetbaltrainer en voetballer die van 1972 tot 1981 voor Club Brugge speelde als centrale verdediger in de rol van voorstopper. Zijn bijnaam luidde ‘‘Mack the Knife’’, vanwege van zijn vlijmscherpe tackles.De terugkeer van 'Mack the Knife' Het Nieuwsblad, 3 mei 2010. Gearchiveerd op 14 juli 2023. In 2020 zette Leekens na 35 jaar een punt achter zijn trainerscarrière.
Spelerscarrière left|thumb|Leekens (links) en Ruud Krol in 1978. Beginjaren Nadat hij zijn opleiding bij Sporting Houthalen en Dessel Sport had gekregen, begon Leekens zijn profcarrière bij Crossing Schaarbeek in 1970. Hij maakte samen met zijn broer René Leekens de overstap van Dessel Sport naar Crossing Schaarbeek.
Leekens' tackles groeiden uit tot een waar handelsmerk en leverden hem in die periode de bijnaam Mack the Knife op, naar het lied van Bobby Darin uit 1970 over een beruchte fictieve Londense crimineel die met een mes liep te zwaaien en ook brand stichtte. In 1972 vertrok de voorstopper naar het Club Brugge van trainer Leo Canjels. Hij won er in 1973 meteen de landstitel.
Club Brugge Leekens stond regelmatig in de basis en groeide later onder coach Ernst Happel uit tot een titularis. Hij maakte bij Club Brugge de meest succesvolle periode van de club mee. Hij werd vijf keer landskampioen en won één keer de Beker van België. Hij bereikte ook twee Europese finales met Club, maar verloor daarin telkens van Liverpool FC.
In 1981 vertrok Georges Leekens, net als onder meer verdedigers Fons Bastijns en Walter Meeuws en middenvelders René Vandereycken en Paul Courant. Allen waren zij gedurende de late jaren zeventig bepalende figuren voor de dominantie van Club Brugge geweest. Deze aderlating luidde het begin in van een mindere periode van vier seizoenen. Ei zo na degradeerde men in 1981–82.
Sint-Niklaas Leekens, inmiddels 32, belandde bij derdeklasser Sint-Niklaas SK en dwong meteen de promotie naar de Tweede klasse af. In 1984 veroverde de club de titel in Tweede klasse. Leekens zette na dat seizoen een punt achter zijn loopbaan als profvoetballer.
Clubstatistieken SeizoenClubCompetitieCompetitieWed.Dlp.1967/68 Sporting HouthalenDerde klasse A201968/69Vierde klasse B2611969/70 Dessel Sport3001970/71 Crossing SchaerbeekEerste klasse3001971/722921972/73 Club Brugge2911973/742601974/753701975/763111976/773111977/783041978/793001979/803111980/813301981/82 Sint-Niklase SKDerde klasse A2601982/83Tweede klasse1901983/84210Totaal46111
Trainerscarrière Cercle Brugge (I) Met zijn trainerscarrière begon Leekens meteen. De kersverse trainer trok naar Cercle Brugge, de stadsrivaal van zijn gewezen club als speler. Leekens kreeg bij Cercle spelers als Wim Kooiman, Geert Broeckaert en Kari Ukkonen onder zich en gewezen ploegmaats Paul Courant en Leen Barth. Leekens loodste de voetbalvereniging naar eindwinst in de Beker van België.
RSC Anderlecht & KV Kortrijk (I) Leekens bleef tot 1987 bij Cercle Brugge en werd vervolgens door toenmalig manager Michel Verschueren overgehaald om naar RSC Anderlecht te verkassen. Daar werd hij de opvolger van Arie Haan. Leekens voldeed niet aan de verwachtingen, hetgeen volgens Verschueren te wijten was aan een gebrek aan ervaring als trainer. Hij werd ontslagen en Raymond Goethals nam het roer over. Na de korte passage bij Anderlecht verhuisde hij terug naar West-Vlaanderen. Leekens ging toen voor de eerste keer aan de slag bij KV Kortrijk. Hij trainde er spelers als Foeke Booy, Eddy Snelders en Lorenzo Staelens. Kortrijk eindigde als achtste in het eindklassement. Na afloop ruilde hij met Henk Houwaart van functie. De Nederlander nam Kortrijk onder zijn hoede en Leekens werd de nieuwe coach van Club Brugge.
Club Brugge (I) Bij Club Brugge moest Leekens doen wat hij als speler zo vaak had gedaan: de titel veroveren. In zijn eerste seizoen slaagde hij daar meteen in. Club Brugge werd kampioen, net voor grote concurrenten RSC Anderlecht en KV Mechelen. Leekens werd voor die prestatie beloond met de trofee voor Belgisch voetbaltrainer van het jaar. Een seizoen later ging Anderlecht met de titel aan de haal, maar veroverde blauw-zwart wel nog de beker. Opnieuw bleek het avontuur van korte duur te zijn. Leekens werd opgevolgd door Hugo Broos en trok zelf naar KV Mechelen.
KV Mechelen Mechelen was in die periode een topclub in België. Malinois had in 1988 de Europacup II veroverd en een jaar later de landstitel. De club beschikte over spelers als Michel Preud'homme, Philippe Albert en Lei Clijsters, en deed dus mee voor de titel. Maar Leekens zag hoe zijn team Europees werd uitgeschakeld door het op papier mindere PAOK Saloniki. In de competitie eindigde Mechelen net buiten de top 3. In de finale van de Beker van België zat het ook al niet mee. Mechelen verloor van Antwerp FC. Strafschoppen hadden de partij beslist. Leekens mocht opstappen en trok voor het eerst naar het buitenland.
Trabzonspor, Cercle Brugge (II) & Charleroi Leekens hield het in België voor bekeken. De trainer, die vaak vergezeld ging met een loshangende sjaal, werd technisch directeur bij het Turkse Trabzonspor. Hij werd er de opvolger van zijn landgenoot Urbain Braems. Lang duurde het verblijf in Turkije niet. Leekens keerde in 1993 terug naar zijn eerste club als coach: Cercle Brugge. De groen-zwarte voetbalvereniging beleefde sportief gezien geen gloriedagen. Leekens moest de club in de Eerste klasse houden en terug naar succes loodsen. Cercle eindigde op een veilige twaalfde plaats in de competitie. Leekens, die er om bekendstond nooit lang bij een club te blijven, vertrok in de zomer van 1994. Voor de eerste keer ging hij aan de slag in Wallonië, waar hij bij Sporting Charleroi succescoach Robert Waseige verving. Leekens bleef opnieuw één seizoen, maar bleef ook ver beneden de verwachtingen. Charleroi speelde dat jaar Europees, maar werd in de eerste ronde uitgeschakeld door Rapid Boekarest.
Moeskroen (I) Mac the Knife bleef in Henegouwen en tekende in 1995 een contract bij Excelsior Moeskroen. De club vertoefde op dat ogenblik in de Tweede klasse en was dus een stap terug voor Leekens. Met de hulp van enkele ervaren en talentvolle spelers als Steve Dugardein, Claude Verspaille en Gordan Vidović slaagde hij er om kampioen te spelen. Moeskroen promoveerde en Leekens bleef. Hij haalde Émile Mpenza en diens broer Mbo Mpenza naar Le Canonnier en verbaasde iedereen door met Moeskroen mee te dingen naar een Europees ticket. Tijdens de winter van het seizoen 1996/97 werd Leekens aangesteld als bondscoach van België.
Bondscoach België (I) Hij stapte op bij Moeskroen en trok naar de nationale ploeg. Hij was er de opvolger van Wilfried Van Moer. Leekens kreeg de opdracht zich te kwalificeren voor het WK 1998. België eindigde in de zevende kwalificatiegroep net achter Nederland. Nederland plaatste zich als leider in Groep 7 zonder veel moeite voor het WK, maar België moest nog barragewedstrijden spelen. Ierland werd de tegenstander in de twee barragewedstrijden. De Rode Duivels trokken uiteindelijk aan het langste eind. De 30-jarige Luc Nilis scoorde zowel in de heen- als terugwedstrijd. Leekens mocht naar het WK.
Tijdens zijn periode als bondscoach liet hij verscheidene voetballers debuteren bij de nationale ploeg. De broers Mpenza, Gordan Vidović, Bob Peeters, Branko Strupar en Philippe Clement zijn maar enkele van de vele namen die onder Leekens debuteerden. Bovendien haalde hij ook Franky Van der Elst terug naar de Rode Duivels.
Op het WK 1998 kreeg België net als vier jaar eerder en net als tijdens de kwalificatieronde Nederland tegenover zich. België speelde in de groepsfase telkens gelijk en raakte dus niet in de volgende ronde. De WK-prestatie werd als ondermaats beschouwd, maar kostte Leekens zijn job als bondscoach niet. In augustus 1999, na een vriendschappelijke interland tegen Finland, kwam er einde aan zijn eerste termijn als bondscoach.Robert Waseige volgde hem op en Leekens zelf werd niet veel later hoofdcoach bij KSC Lokeren.
KSC Lokeren (I) De Oost-Vlamingen hadden Willy Reynders aan de deur gezet en Leekens aan boord gehaald. Bij Lokeren was het verlies van spits Jan Koller een groot probleem, maar Leekens slaagde er toch in om de club te laten plaatsnemen in de middenmoot. Een seizoen later werd Lokeren zelfs een outsider voor de titel. In 2001 sloot Lokeren het seizoen af op de vierde plaats, net na RSC Anderlecht, Club Brugge en Standard Luik.
Roda JC In de zomer opteerde hij weer voor een buitenlandse club. Leekens trok naar Nederland en werd bij Roda JC binnengehaald als de opvolger van de pas ontslagen Jan van Dijk. Maar de goede resultaten bleven uit en Roda JC eindigde op een teleurstellende dertiende plaats in het klassement. In de UEFA Cup zat het wel mee. Roda bereikte de 1/8 finale en bleek daarin een waardige tegenstander voor AC Milan. De Milanezen hadden uiteindelijk strafschoppen nodig om Roda uit te schakelen. Ondanks de succesvolle Europese campagne vertrok Leekens op het einde van het seizoen.
Bondscoach Algerije & Moeskroen (II) Nadien werd hij bondscoach van Algerije, maar lang duurde dat niet. Leekens trok na enkele maanden terug naar Excelsior Moeskroen. Na de dertiende plaats van het seizoen 2002/03 hoopte voorzitter Jean-Pierre Detremmerie op beterschap. Hij haalde Leekens terug naar Le Canonnier en met succes. Moeskroen werd vijfde en leverde de topschutter van het seizoen af: Luigi Pieroni. Maar zoals gewoonlijk stapte Leekens na één seizoen op. Steeds vaker werd hem het feit dat hij nooit lang bij een club bleef, verweten. In 2004 werd hij trainer van KAA Gent.
KAA Gent & KSC Lokeren (II) Onder het toezicht van Georges Leekens ontbolsterde Mbark Boussoufa zich volledig. De Marokkaanse voetballer presteerde goed, hetgeen hem de Gouden Schoen opleverde. Met spelers als Boussoufa, Wouter Vrancken en Dominic Foley werd Gent in 2005 zesde in de competitie. Leekens stapte niet op en bracht Gent een seizoen later naar de vierde plaats. Na het vertrek van sterkhouder Boussoufa werd er gevreesd voor een terugval, maar ook dan loodste Leekens KAA Gent naar een vierde plaats. In 2007 overtuigde Roger Lambrecht, voorzitter van Lokeren, hem om terug te keren. Leekens ging in op het voorstel. De club was net aan de degradatie ontsnapt en hoopte dat Leekens als zo vaak voor een ommekeer kon zorgen. Lokeren kende geen enorme opmars, maar vertoefde onder Leekens wel altijd op een veilige afstand van de degradatiezone. Lokeren werd twaalfde en de trainer mocht blijven. Maar het was Leekens zelf die een jaar later opnieuw zijn koffers pakte.
Al-Hilal & KV Kortrijk (II) Leekens ruilde Lokeren in voor Al-Hilal. De Saoedi-Arabische club stelde Leekens aan omdat hij bekendstond als een coach die op korte termijn succes kon boeken. Leekens kreeg een contract voor twee maanden, maar werd al na één maand aan de deur gezet. Het financieel lucratieve Al-Hilal zette de trainer aan de deur en Leekens zat heel even zonder baan.
In juni 2009 keerde Leekens terug naar KV Kortrijk. Keeperstrainer Philippe Vande Walle volgde in zijn zog. Kortrijk groeide uit tot een te duchten tegenstander en haalde samen met RSC Anderlecht, Club Brugge, KAA Gent, Zulte Waregem en seizoensrevelatie STVV play-off I. Kortrijk deed daarmee beter dan onder meer titelverdediger Standard Luik en KRC Genk.
Bondscoach België (II) thumb|Leekens tijdens zijn tweede ambstermijn als Belgisch bondscoach (2011) Tijdens het seizoen stapte Dick Advocaat op als bondscoach van België. Leekens, Michel Preud'homme en Eric Gerets werden genoemd als de favorieten om Advocaat op te volgen. Even leek er sprake dat de KBVB voor Leekens zou kiezen, maar die wilde zijn functie als bondscoach combineren met die van hoofdtrainer bij een club. De onderhandelingen sprongen af, maar niet veel later raakte dan toch bekend dat Leekens voltijds aan de slag zou gaan als bondscoach.